Μπορούμε να προβλέψουμε το μέλλον;

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΠΡΟΒΛΕΨΟΥΜΕ 

ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ;

Βαδίζουμε άραγε σε ένα δρόμο εξελίξεων που πάντα ήταν εκεί περιμένοντάς μας; Μήπως όλη η ιστορία του κόσμου έχει ήδη γραφτεί από ένα υπέρτατο ον που τώρα την παρακολουθεί σε μια τεράστια κοσμική οθόνη; 

Η απάντηση στα παραπάνω ερωτήματα είναι μάλλον όχι... Γιατί η ζωή θα ήταν ανούσια. Γιατί ένα υπέρτατο ον δε θα δημιουργούσε ένα έργο με γνωστό τέλος. Σε κανέναν δεν αρέσει να γνωρίζει από πριν το τέλος σε ένα έργο ή το νικητή σ' ένα παιχνίδι.

Αυτό το σκεπτικό, βέβαια, δεν αποδεικνύει ότι δεν υπάρχει προδιαγεγραμμένη μοίρα. Αποδεικνύει όμως κάτι: Ακόμα κι αν υπάρχει, δεν τη δημιούργησε κάποιος άλλος για μας.

Τότε ποιος δημιουργεί το μέλλον;

Σ' αυτό τον πλανήτη την παρούσα στιγμή φαίνεται να το δημιουργούν τα μεγάλα συμφέροντα. Αυτή όμως είναι και πάλι μια μοιρολατρική σκέψη. Όλοι έχουμε συμμετοχή στη δημιουργία του μέλλοντος. Αλλά έχουμε επίσης συμφέρον να μη γνωρίζουμε αυτό που δημιουργούμε, για να υπάρχει μυστήριο και ενδιαφέρον.

Ο άνθρωπος έχει δύο επιλογές στο παιχνίδι της ζωής: Να είναι παίκτης ή πιόνι. Αν θέλουμε να προβλέψουμε το μέλλον, το καλύτερο είναι να το δημιουργήσουμε. Όταν συμβουλευόμαστε τη χαρτορίχτρα για να μάθουμε το μέλλον μας, είμαστε σε λάθος μονοπάτι. Θεωρούμε ότι το μέλλον μας εξαρτάται από κάποιον άλλο και γινόμαστε πιόνια.

Ένας σοφός είπε κάποτε: «Κανένα έδαφος δεν είναι τόσο παρθένο όσο το μέλλον. Μπορείς να το διαμορφώσεις όπως θέλεις». Και αυτή πρέπει να είναι η αλήθεια. Διότι η αλήθεια δεν μπορεί να είναι ανούσια ή βαρετή. Δεν μπορεί να είναι μάταιη ή πικρή. 

Πολλοί προσπαθούν να μας πείσουν ότι είμαστε έρμαια της οικονομικής κρίσης, της υπερθέρμανσης του πλανήτη ή των πάσης φύσεως ιών της γρίπης, όμως το μέλλον είναι στα χέρια μας. Αρκεί να το συνειδητοποιήσουμε, για να το ζωγραφίσουμε με λιγότερο μελανά χρώματα και -γιατί όχι;- ν' αφήσουμε τη φαντασία μας να καλπάσει καθώς το δημιουργούμε.

Are we Created or are we Real?

ARE WE CREATED OR ARE WE REAL?

Commonly held beliefs are the greatest obstacle to knowing. One of them is that we come to a created world. Religions say we are ourselves creations. Animated beings designed by the Great Animator. And our lives go by as planned, the scenes succeeding one another according to the play.

But if we were cartoon characters, how could we have any self-expression? How could we have our own thoughts, how could we make decisions?

How could we create?

Only the Animator could do this. The animations do not have self-existence. But we do.

And if we have a nature, which I doubt, if we have a "special role", which I doubt, that would be best expressed by our willingness, desire and decision to create effects. Exactly like the Great Animator.

Ο Ρεαλιστής και ο Οραματιστής

Ο ΡΕΑΛΙΣΤΗΣ ΚΑΙ Ο ΟΡΑΜΑΤΙΣΤΗΣ

Ο ρεαλιστής συμφωνεί με την πραγματικότητα των άλλων. Ο οραματιστής μπορεί να διαφωνήσει, αν θέλει.

Ο ρεαλιστής συμβιβάζεται. Ο οραματιστής εμμένει στην άποψή του.

Ο ρεαλιστής υπομένει. Ο οραματιστής υπερβαίνει.

Κάποιες φορές, ο ρεαλιστής αγωνίζεται να αλλάξει την πραγματικότητα. Ο οραματιστής απλώς την αλλάζει.

Κάποτε στο μακρινό παρελθόν, ο ρεαλιστής ήταν κι αυτός οραματιστής, και δημιουργούσε κι αυτός τον κόσμο. Καθώς όμως βυθιζόταν σε όλο και μεγαλύτερη λήθη, η δημιουργία της πραγματικότητας έγινε τελικά ένα μεγάλο μυστήριο. Κι έτσι έγινε σκληρή και αμετακίνητη. Το μυστήριο συγκρατεί. Η γνώση απελευθερώνει. Για τον οραματιστή, η πραγματικότητα είναι έτοιμη να διαλυθεί σαν καλοκαιρινό σύννεφο μπροστά στο φως της αλήθειας.

Ζούμε σε μια κοινωνία που προσπαθεί να μας κάνει ρεαλιστές. Σ' έναν κόσμο όπου διδασκόμαστε από τη στιγμή της γέννησής μας πόσο μικροί και ασήμαντοι είμαστε μπροστά στο μεγαλείο της ζωής, μπροστά στην απεραντοσύνη του σύμπαντος. Γιατί;

Αν κάποιος έχει όπλα που δεν μπορείς να του πάρεις, ο μόνος τρόπος να τον νικήσεις είναι να τον πείσεις πως τα όπλα του είναι ανίσχυρα. Να τον προσγειώσεις στη «σκληρή» πραγματικότητα. Να τον καθηλώσεις σε δημιουργημένα προβλήματα, ώστε να μην έχει τα μάτια του στραμμένα στ' άστρα.

Μα ο οραματιστής δεν υποτάχθηκε ποτέ, γιατί ποτέ δεν πίστεψε πως τα όπλα του είναι ανίσχυρα. Ανενόχλητος δημιουργεί μια νέα πραγματικότητα, που θα κατοικηθεί αδιαμαρτύρητα από τους απανταχού ρεαλιστές.

Μια άλλη άποψη της Ηθικής

ΜΙΑ ΑΛΛΗ ΑΠΟΨΗ ΤΗΣ ΗΘΙΚΗΣ

Για το θέμα της ηθικής και της ηθικής συμπεριφοράς έχουν επιχειρηθεί διάφορες προσεγγίσεις. Αγαπημένο θέμα της φιλοσοφίας και της θρησκείας, η πρώτη επιχειρεί να την ορίσει και η δεύτερη να την επιβάλει. Η σχέση της ηθικής με την επιβίωση είναι μεγάλη, καθώς η έλλειψή της μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο, όχι μόνο το άτομο, αλλά κι ένα ολόκληρο έθνος ή έναν πλανήτη.

Η ζημιογόνα συμπεριφορά προς τους ανθρώπους, τα ζώα ή και τον ίδιο τον πλανήτη μας δεν μπορεί παρά να έχει αρνητικές συνέπειες για το δράστη. Αρκετοί άνθρωποι, ωστόσο, αδυνατούν να εντοπίσουν την πηγή αυτών των συνεπειών.

Κάποιοι πιστεύουν πως οι άδικες πράξεις τιμωρούνται από το Θεό. Κάποιοι πιστεύουν ότι τιμωρούνται από το σύμπαν. Κάποιοι θεωρούν πως η ζωή τελικά μάς τιμωρεί, καθώς οι συνέπειες των πράξεών μας στρέφονται κάποια στιγμή εναντίον μας. Κάποιοι άλλοι, πάλι, πιστεύουν πως ο μόνος που μπορεί να μας βλάψει είναι ο ίδιος μας ο εαυτός. Κι όταν νιώθουμε πως έχουμε σφάλει, προκαλούμε την τιμωρία μας, ακόμη κι αν έχουμε μια θολή ιδέα σχετικά με την πηγή της τιμωρίας μας.

Όλες οι παραπάνω προσεγγίσεις είναι λογικές. Δεν κάνουμε κακό για να μην πάθουμε κακό. Η αρχή αυτή μπορεί να αποτελέσει θεμέλιο για την ηθική. Εξάλλου, ο καθένας μπορεί να δει πως η ληστεία ή η δολοφονία, για παράδειγμα, εμπεριέχει για το δράστη τον κίνδυνο να περάσει μια ζωή στη φυλακή. Ή στην κόλαση, αν είναι θεοφοβούμενος.

Υπάρχουν βέβαια κι εκείνοι που πιστεύουν πως "θα τη γλιτώσουν". Αυτοί οι άνθρωποι ταυτίζονται συνήθως με το σώμα τους. Πιστεύουν ότι είναι συγκέντρωση μορίων με αναμενόμενο χρόνο ζωής τα 80-90 χρόνια. Ποιος ο λόγος λοιπόν να είναι ηθικοί; Έτσι, προσπαθούν να ζήσουν όσο πιο καλά μπορούν τη "σύντομη" ζωή τους, αντιμετωπίζοντας τον εαυτό τους ως το σημαντικότερο παράγοντα της εξίσωσης. Αυτό είναι το χαμηλότερο επίπεδο επίγνωσης του πολιτισμένου σύγχρονου ανθρώπου. Είναι η προσέγγιση της μονάδας, σε αντίθεση με το κοινωνικό σύνολο. Σ' αυτό το τελευταίο σκαλί συναντάμε και πολλούς επιφανείς συμπολίτες μας. Γιατί δυστυχώς, λόγω της προσκόλλησής τους στα υλικά αποκτήματα, αλλά κυρίως λόγω της ευκολίας με την οποία χειραγωγείται η συνείδησή τους, τέτοιου είδους άνθρωποι καταφέρνουν συχνά να βρεθούν στα ανώτερα πολιτειακά αξιώματα, βλάπτοντας τους άλλους μαζικά.

Υπάρχουν όμως κι εκείνοι που ποτέ δε θα βλάψουν κανέναν, όχι επειδή φοβούνται ούτε για να επιδείξουν υπακοή σε κάποιο κώδικα ηθικής, αλλά επειδή έτσι αισθάνονται. Αισθάνονται τον πόνο των άλλων, κι έτσι εκ φύσεως προσπαθούν να βοηθήσουν. Είναι οι άνθρωποι που θα αγωνιστούν για την ευημερία του συνόλου, που θα υψώσουν τη φωνή τους απέναντι στην αδικία, ή απλώς θα μιλήσουν ευγενικά στον ενοχλητικό πλασιέ, μόνο και μόνο για να μην τον κάνουν να νιώσει άσχημα. Είναι οι άνθρωποι που θα περιμαζέψουν ένα άρρωστο ζωάκι από το δρόμο και θα του προσφέρουν βοήθεια. Όχι επειδή θέλουν να κάνουν καλή εντύπωση στο Θεό, αλλά επειδή είναι ευαίσθητοι στα αισθήματα των άλλων.

Αυτού του είδους η ηθική δεν είναι επιβεβλημένη. Πηγάζει από το ίδιο το άτομο και από το επίπεδο επίγνωσής του. Όλο και περισσότεροι άνθρωποι σήμερα συνειδητοποιούν ότι όλοι συνδεόμαστε κατά κάποιον τρόπο, ότι είμαστε μέρος ενός ευρύτερου Όλου. Οτιδήποτε συμβαίνει σε έναν επηρεάζει σε ένα βαθμό και τους άλλους. Τα όντα που συναισθάνονται τη σύνδεσή τους με όλα τα άλλα όντα χαίρονται με την ευτυχία των άλλων και λυπούνται με τη δυστυχία τους.

Θα μπορούσαμε λοιπόν να συμπεράνουμε πως οι ηθικοί κώδικες υπάρχουν επειδή οι άνθρωποι δε συνειδητοποιούν ότι είναι μέρος του όλου. Δε συνειδητοποιούν πως, ζημιώνοντας το διπλανό τους, ζημιώνουν και τον εαυτό τους σε ένα βαθμό. Χρειάζονται λοιπόν τη νουθεσία "Αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν", έως ότου συνειδητοποιήσουν ότι είναι ο πλησίον τους.

A Viewpoint of Ethics

A VIEWPOINT OF ETHICS

There are various approaches on ethics and ethical conduct. It is a favorite subject of philosophy and religion, with the first one trying to define it and the second one trying to enforce it. It relates to survival, as lack of ethics leads to death, eventually, be it the death of an individual or a nation or a whole planet.

Hurting other beings, whether people or animals or the earth itself cannot be without consequences on oneself. But the cause of the consequences can be obscure to some people.

Some people think God punishes the wrongdoer. Some think it is the universe. Some think life punishes the wrongdoer, since the repercussions of his actions are eventually directed against him. Some think that we are the only ones able to hurt ourselves. And when we feel we did wrong, we cause our "punishment", even though we only have a vague idea of where this condemnation comes from.

All the above are reasonable approaches. You don't hurt others so that you don't get hurt yourself. That's a valid foundation for ethics. And it is obvious to everyone that stealing or murdering, for example, entails the danger of going to jail. Or going to hell, if you are religious.

And then we have those who think they will get away with it. Such people normally believe that our life is limited to the life of our body. If you are just a accumulation of molecules, with a lifespan of 80-90 years, what's the point of being ethical? So they try to "make the most" out of their short lives, by treating themselves as the only important part of the equation. This is the lowest level of awareness for the civilized modern man. The "unit" approach. Unfortunately, due to their fixation on material acquisitions but mostly due to the fact that their lack of morality makes them puppets in the hands of those who want to control humanity, such people often manage to climb to the highest positions of society and hurt others on a massive scale.

But there are some people who will never hurt another, not because of fear, not because of abiding to a moral code, but simply because this is how they feel. They feel pain when others are in pain, so they naturally try to help. They will be kind to everyone, they will help the needy, they will take a wounded animal to the vet. Not because they want to make a good impression to God, but because they are sensitive to other beings' feelings.

This type of ethics is not guided or enforced. It is a natural sense of ethics, stemming from higher awareness. More and more people come to realize today that we are all somehow connected, that we are all part of a greater whole. When one gets hurt, the whole gets hurt to some degree. In that sense, there's no such a thing as pure altruism. Making others happy gives happiness to the being who feels connected to all other beings.

It appears, then, that moral codes exist because people do not realize that they are part of the whole. They do not realize that hurting another is like hurting themselves. Therefore, they have to be told "Love thy neighbor as thyself", until they get to the point of realizing that they are their neighbor.

Η δύναμη και η παγίδα της συμφωνίας - Μια εξομολόγηση

Η δύναμη και η παγίδα της συμφωνίας 

ΜΙΑ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ

Όταν ήμουν μικρό παιδί, ο κόσμος μου ήταν γεμάτος με διαφανή φτερωτά πλάσματα. Υπήρχαν παντού, όλες τις ώρες της ημέρας. Κι έτσι δεν έπαιζα όπως τ' άλλα παιδιά με παιχνίδια. Προσπαθούσα όλη την ημέρα να πιάσω τα "πεταλουδάκια", όπως τα ονόμαζα, καθώς εκείνα μου ξεγλιστρούσαν διαρκώς κάτω και πίσω από τα έπιπλα ή πετώντας ψηλά στο ταβάνι... Υπήρχε μόνο ένα πρόβλημα - κανένας άλλος δεν μπορούσε να τα δει.

Πόσο εύκολο όμως είναι να βλέπεις κάτι, όταν κανένας άλλος δεν το βλέπει;

Έτσι, καθώς πλησίαζα τα πέμπτα μου γενέθλια, τα αιθέρια πλάσματα που γέμιζαν τον κόσμο μου άρχισαν σιγά σιγά να ξεθωριάζουν, μέχρι που μια μέρα χάθηκαν τελείως. Άρχισα να βλέπω τον κόσμο όπως κι όλοι οι άλλοι. Δεν έβρισκα τα κάγκελα του παιδικού μου κρεβατιού στολισμένα κάθε πρωί με λευκές κορδέλες. Τίποτε δεν πετούσε πια μπροστά από τους τοίχους.

Όταν ήμουν μικρό παιδί, περιφρονούσα τα χρήματα και τους ανθρώπους που συνδέονταν συναισθηματικά με υλικά αντικείμενα. Δεν καταλάβαινα γιατί οι "μεγάλοι", που είχαν ζήσει περισσότερο καιρό από εμένα (όπως νόμιζα τότε), δεν είχαν μάθει κάτι περισσότερο για τη ζωή. Πίστευα ότι ο ύψιστος σκοπός του ανθρώπου είναι η τελειοποίηση της ψυχής, μια μάλλον ακραία άποψη, ειδικά για ένα νήπιο.

Πόσο εύκολο είναι όμως να πιστεύεις κάτι, όταν κανένας άλλος δεν το πιστεύει;

Έτσι, με τον καιρό, και χωρίς να το συνειδητοποιώ, πίστεψα πως τα υλικά αγαθά έχουν μεγάλη αξία, όπως και η αποδοχή και ο θαυμασμός των άλλων. Τα υψηλά ιδανικά μου ξεθώριασαν κι αυτά σαν τις οπτασίες της νηπιακής μου ηλικίας, καθώς μεγάλωνα κι έβλεπα αλλιώς τα πράγματα. Τα όνειρά μου για πνευματική ανωτερότητα έσβησαν πολύ γρήγορα στo τέλος του Λυκείου, μέσα από τις προσπάθειές μου να ταιριάξω με διάφορα πρότυπα. Ακόμη και η απόφασή μου να φοιτήσω στο πανεπιστήμιο δεν ήταν δική μου απόφαση (παρόλο θα μπορούσε να είναι, αν είχα ιδέα για το τι ήθελα ΕΓΩ).

Όμως τα χρόνια στο πανεπιστήμιο μόνο τη γνώση δεν επιδίωξα. Και στα χρόνια που ακολούθησαν έπαιξα πολλά κατώτερα παιχνίδια, τοποθέτησα κι άλλα παραπετάσματα μπροστά από το οπτικό μου πεδίο, και ο κόσμος που έβλεπα κάποτε άλλαξε πολύ. Έβαλα ταμπέλες στον εαυτό μου, ταυτίστηκα με ανθρώπους, τάσεις και νοοτροπίες.

Πέρασαν 40 χρόνια για να συνειδητοποιήσω το βαθμό στον οποίο η ανάγκη αποδοχής και συμφωνίας με έχει καθορίσει. Κι άρχισα σιγά σιγά να ανακαλύπτω ξανά το δικό μου σημείο άποψης, βγάζοντας κάθε είδους χρωματιστά γυαλιά που επηρέαζαν τον τρόπο που έβλεπα τον κόσμο. Ανακάλυψα πως οτιδήποτε σχεδόν "γνωρίζουμε", όλες οι καθιερωμένες και κοινά αποδεκτές "αλήθειες", δεν είναι παρά ένα ψέμα.

Τίποτε όμως δεν μπορεί να σταθεί χωρίς συμφωνία. Πραγματικότητα είναι αυτό για το οποίο συμφωνούν οι περισσότεροι. Αν δέκα άνθρωποι βλέπουν ένα αντικείμενο ως τραπέζι και ένας θεωρεί ότι είναι καρέκλα, τότε αυτός ο ένας πρέπει να είναι τρελός. Η πραγματικότητα υπαγορεύεται από την πλειοψηφία και δημιουργείται από την πλειοψηφία, όσο κι αν μας έχουν πείσει και μας έχουν επιβάλει την άποψη ότι ο κόσμος γύρω μας υπάρχει ούτως ή άλλως, χωρίς καμία δική μας συμμετοχή.

Ίσως, αν επέμενα περισσότερο, τα φτερωτά πλάσματα να γίνονταν σιγά σιγά ορατά και από άλλους ανθρώπους, ίσως να γίνονταν στο τέλος μέρος της συμφωνημένης πραγματικότητας. Η πραγματικότητα και η αλήθεια είναι δύο διαφορετικά πράγματα.

Πολλές φορές αναρωτιέμαι, όσο περνούν τα χρόνια, αν πλησιάζω το σημείο στο οποίο βρισκόμουν στο τέλος της προηγούμενης ζωής μου. Είναι πραγματικά κρίμα αν μου πήρε όλη μου τη ζωή για να ξαναφτάσω στο ίδιο σημείο. Μάλλον όμως δεν είναι έτσι. Γιατί έμαθα κάτι σ' αυτή τη ζωή που θα με βοηθήσει να μην ξανακάνω τα ίδια λάθη. Αν είναι να κρατήσω κάτι από αυτή τη ζωή στην επόμενη, αυτό είναι το να μη θεωρώ τίποτε δεδομένο, να αναζητώ τη δική μου αλήθεια και να βλέπω τη δική μου πραγματικότητα. Μόνο έτσι θα μπορέσω να συνεχίσω χωρίς παλινδρομήσεις την πορεία μου για νέες ανακαλύψεις, νέους τόπους και νέες περιπέτειες.

The Power and Trap of Agreement - A confession

The power and trap of Agreement 

A CONFESSION 

When I was a little girl, my world was filled with transparent fairy creatures. I could see them everywhere, any time of the day. And so I did not play with toys, as other children did. All day long, I was after my "butterflings", which constantly escaped my grip as they flew under and behind furniture or high at the ceiling... There was only one problem - nobody else could see them.

But how long can you see something, when nobody else can see it? 

Thus, as my 5th birthday was approaching, the ethereal creatures that filled my world began to fade away, until one day they vanished from view. I started to see the world like everyone else did. I did not find my bed decorated with white ribbons when I woke up in the mornings. Nothing was flying in front of the walls. 

When I was a little girl, I felt contempt for money and for people who felt sentimentally attached to material objects. I could not understand why the "grown-ups", who had lived longer than me (as I thought at that time), had not learned something more about life. I believed that the highest purpose of man is perfection, a rather extreme viewpoint, especially for a little child. 

But how long can you believe in something, when nobody else believes in it? 

Thus, as time went by, without realizing it, I started to believe that material possessions are valuable, as well as the acceptance and admiration on the part of other people. My superior ideals faded away like the fairies of my childhood, as I grew up and started having a different view of things. My dreams for spiritual excellence also faded away by the end of high school, through my striving to be as close as I could to accepted "standards". Even my decision to go to the university was not mine (though it could be, had I any idea of what I wanted). Somewhere from behind the screens, my true self guided me to study Physics, so that I might gain an understanding of the universe.

However, during the years at the university I pursued anything but knowledge. And in the following years I played many lower games, and I placed many more screens in front of me, so the world I used to see changed dramatically. I used labels for myself, I identified myself with people, trends and attitudes. 

It took me 40 years to realize the extent to which my view had been distorted by the need for acceptance and agreement. Little by little, I started to rediscover my own viewpoint, putting aside all the colored glasses that influenced the way I viewed the world. I found out that almost anything we "know", all the established and widely accepted "truths" are but a lie. 

Now I smile as I think about it, because nothing can exist without agreement. Reality is that on which most people agree. If ten people see a table and one thinks it is a chair, then this one must be "crazy". Because reality is established by majority, although we are being imbued since birth with the false idea that the world around us exists in its own right, without our participation in its creation. 

Maybe if I had persisted, the winged creatures would little by little become visible by other people and eventually become part of the agreed upon reality. Reality and truth are not the same thing. 

Many times I wonder, as the years go by, if I'm arriving again at the point where I was at the end of my previous lifetime. It would be sad to discover that it took me a lifetime to reach at the same point again. But I really don't think so. Because I learned something that will help me avoid the same mistakes, something I didn't know before. So if I'm going to forget everything else, there's this one thing that I would like to keep from this lifetime to the next: To never take anything for granted, to see with my own eyes and to seek my own truth. This is the only way to continue onward on my journey for new discoveries, new lands and new adventures.