Αναζήτηση - Search

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Η ΑΛΗΘΙΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΗΣ «ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ»;

Το παρακάτω απόσπασμα είναι από το βιβλίο Far Journeys του Robert Monroe. Σε μια από τις πολλές εξωσωματικές εμπειρίες του, ο συγγραφέας έλαβε γνώση της παρακάτω ιστορίας με τη μορφή «κειμένου σκέψης». Όπως ξέρουμε, οι πνευματικές ή «μεταφυσικές» πληροφορίες, από διάφορες πηγές, είναι χαοτικά πολλές. Τι με έκανε να σταθώ σ’ αυτό το κείμενο, να το μεταφράσω και να το δημοσιεύσω με έναν τόσο εντυπωσιακό τίτλο; Ο κυριότερος λόγος είναι η αληθοφάνειά του. Είναι ίσως η λογικότερη εξήγηση για τη Δημιουργία που έχω διαβάσει.
Είναι αυτή η αληθινή ιστορία της Δημιουργίας; Ίσως. Σίγουρα δεν είναι ολόκληρη. Κάτι της λείπει, όπως λείπει και από κάθε άλλη γνωστή ιστορία. Γνωρίζουμε με βάση τις πληροφορίες μας. Γνωρίζουμε τι γνωρίζουμε, όμως δεν έχουμε καμιά ιδέα για το τι δε γνωρίζουμε. Αυτό είναι και το μεγάλο πρόβλημα με την Αλήθεια. Την αναζητούμε απαραίτητα στις πληροφορίες που διαθέτουμε και επιμένουμε ότι πρέπει να την περιέχουν...  
Δε θα σας καθυστερήσω άλλο, όμως, με δικά μου σχόλια. Το απίστευτο κείμενο που ακολουθεί μπορεί να σας φανεί αδιάφορο, είναι όμως εξίσου πιθανό να σας ξεβολέψει ανεπανόρθωτα.

Κάποιος, Κάπου (ή και τα δύο, σε εκατομμύρια ή αμέτρητα) θέλει, του αρέσει, χρειάζεται, εκτιμά, συλλέγει, πίνει, τρώει ή χρησιμοποιεί ως ναρκωτικό (sic) μια ουσία με την ονομασία Λους. (Ηλεκτρισμό, πετρέλαιο, οξυγόνο, χρυσάφι, σιτάρι, νερό, γη, παλιά νομίσματα, ουράνιο.) Πρόκειται για μια ουσία σπάνια στο Κάπου, κι εκείνοι που κατέχουν Λους το θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό για την όποια χρήση το προορίζουν.


Αντιμέτωπος μ’ αυτό το ζήτημα Προσφοράς και Ζήτησης (ένας παγκόσμιος νόμος στο Κάπου), ο Κάποιος αποφάσισε να το παραγάγει τεχνητά, κατά κάποιον τρόπο, παρά να το αναζητήσει στη «φυσική» μορφή του. Αποφάσισε να φτιάξει έναν Κήπο και να καλλιεργήσει Λους.

Στη φυσική του κατάσταση, το Λους βρέθηκε ότι προκύπτει από μια σειρά δονήσεων στον κύκλο άνθρακα-οξυγόνου, και το υπόλειμμα είναι Λους διαφόρων βαθμών καθαρότητας. Μόνο μέσω τέτοιας δραστηριότητας απαντάται, και δευτερευόντως κατά τη διάρκεια της χημικής αντίδρασης. Εξερευνητές από το Κάπου κάλυψαν μεγάλες αποστάσεις σε αναζήτηση πηγών Λους, και νέες ανακαλύψεις χαιρετήθηκαν σε πολύ ενθουσιασμό και ανταμοιβές.

Ήταν λοιπόν ο Κάποιος και ο Κήπος του που τα άλλαξαν όλα. Μακριά, σε μια απομακρυσμένη περιοχή, άρχισε να εργάζεται στο πείραμά του. Πρώτα δημιούργησε το κατάλληλο περιβάλλον για να ευδοκιμεί ο κύκλος άνθρακα-οξυγόνου. Δημιούργησε μια Ισορροπία με μεγάλη φροντίδα, έτσι ώστε να υπάρχει διαρκής παροχή κατάλληλης ακτινοβολίας και άλλων θρεπτικών συστατικών.

Εν συνεχεία, πειραματίστηκε με την Πρώτη Σοδειά του, η οποία πράγματι παρήγαγε Λους, αλλά μόνο σε μικρή ποσότητα και σχετικά χαμηλής ποιότητας, όχι ικανού μεγέθους ώστε να αξίζει τον κόπο να τη μεταφέρει στο Κάπου. Το πρόβλημα ήταν διττό: Η διάρκεια ζωής των μονάδων της σοδειάς ήταν πολύ μικρή, κι επιπλέον οι μονάδες ήταν μικροσκοπικές. Το γεγονός αυτό περιόριζε την ποιότητα και την ποσότητα, καθότι η σοδειά δε διέθετε χρόνο να παραγάγει Λους κάτω απ’ αυτές τις συνθήκες. Επιπλέον, η συγκομιδή του Λους μπορούσε να γίνει μόνο τη στιγμή του τέλους της ζωής των μονάδων, ούτε μια στιγμή πιο πριν.

Η Δεύτερη Σοδειά του δεν ήταν καλύτερη, ίσως και χειρότερη. Άλλαξε το περιβάλλον σε ένα άλλο μέρος του Κήπου, όπου η πυκνότητα ήταν αεριώδης παρά υγρή, ενώ τα μεγαλύτερης πυκνότητας χημικά δημιουργούσαν μια στέρεη βάση και έτσι συνέχιζαν να είναι διαθέσιμα. Φύτεψε αμέτρητες μονάδες σε πολλές ποικιλίες με νέα μορφή, πολύ μεγαλύτερου μεγέθους, έως και πολλές χιλιάδες φορές μεγαλύτερες και πιο σύνθετες από την απλή μονοκυτταρική Πρώτη Σοδειά. Αντέστρεψε τον κύκλο άνθρακα-οξυγόνου, ωστόσο όλα είχαν μια βασική ομοιομορφία. Όπως και στην Πρώτη Σοδειά, πολλαπλασιάζονταν σε τακτά χρονικά διαστήματα και ολοκλήρωναν τον κύκλο της ζωής τους αυτομάτως. Για να αποφύγει την ανομοιόμορφη κατανομή χημικών και ακτινοβολίας, που ήταν ένα κυρίαρχο στοιχείο στην Πρώτη Σοδειά, ακινητοποίησε τη Δεύτερη Σοδειά. Κάθε μονάδα σχεδιάστηκε να παραμένει κατά κύριο λόγο στο δικό της κομμάτι του Κήπου. Για το σκοπό αυτό, σε καθεμιά δόθηκαν ρίζες που εισχωρούσαν βαθιά στην πιο πυκνή χημική ύλη. Είχαν επίσης προσαρτημένο ένα μίσχο ή κορμό, που βοηθούσε να υψώνεται το άνω μέρος τους προς τα πάνω, ώστε να προμηθεύεται την απαραίτητη ακτινοβολία. Το άνω τμήμα, φαρδύ, λεπτό και κάπως εύθραυστο, σχεδιάστηκε ως μετατροπέας ενώσεων άνθρακα-οξυγόνου από και προς τη μονάδα της σοδειάς. Ως πρόσθετη σκέψη, στελέχη με ζωηρά χρώματα, συνοδευόμενα από γεννήτριες κόκκων, προσαρτήθηκαν σε κάθε μονάδα, συνήθως κοντά στην κορυφή και συμμετρικά ως προς το κέντρο.

Στο αεριώδες περίβλημα γύρω από τη σοδειά έστησε κυκλοφοριακά μοντέλα, κυρίως για να βοηθήσει στον πολλαπλασιασμό. Αργότερα, ανακάλυψε ότι αυτή η ανατάραξη στο αεριώδες περίβλημα αποτελούσε ένα μέσο συγκομιδής του Λους. Αν η ανατάραξη ήταν αρκετά βίαιη, η Σοδειά θα έπεφτε καταγής, ο χρόνος ζωής της θα έφτανε στο τέλος του, και θα απελευθερωνόταν Λους. Αυτό ήταν ιδιαιτέρως χρήσιμο για την περίπτωση που χρειαζόταν άμεση προμήθεια Λους σε κάποια χρονική στιγμή διαφορετική του Χρόνου Συγκομιδής.

Παρόλα αυτά, η Δεύτερη Σοδειά ήταν κάθε άλλο παρά ικανοποιητική. Αν και ήταν γεγονός ότι η παραγόμενη ποσότητα Λους ήταν πολύ μεγαλύτερη, στην ακατέργαστη μορφή του ήταν πολύ χαμηλής ποιότητας για να αξίζει τον κόπο. Επιπλέον, η περίοδος ανάπτυξης ήταν τώρα πάρα πολύ μεγάλη, χωρίς αύξηση της ποιότητας. Κάποιο σημαντικό στοιχείο απουσίαζε.

Ο Κάποιος πλανήθηκε πάνω από τον Κήπο του για πολύ καιρό, κάνοντας μελέτες, πριν επιχειρήσει την Τρίτη Σοδειά. Ήταν μια πραγματική πρόκληση. Πράγματι, εν μέρει είχε επιτύχει. Είχε καλλιεργήσει Λους. Ωστόσο, το προϊόν των προσπαθειών του υπολειπόταν σε πολύ μεγάλο βαθμό της άγριας, μη καλλιεργημένης ποικιλίας.

Κάποια στιγμή, αντιλήφθηκε αναπόφευκτα την απάντηση. Η Τρίτη Σοδειά ήταν η ζωντανή απόδειξη αυτής της Αλήθειας: Ήταν αναγκαίο να περιληφθεί ο αρχικός κύκλος άνθρακα-οξυγόνου. Και έπρεπε να αποκατασταθεί η κινητικότητα. Και οι δύο αυτοί παράγοντες είχαν φανεί πολλά υποσχόμενοι στην παραγωγή υψηλής ποιότητας Λους. Αν μπορούσε να προστεθεί μέγεθος, πολλά θα μπορούσαν να επιτευχθούν.

Μ’ αυτό το σχέδιο στο προσκήνιο, ο Κάποιος απομάκρυνε διάφορες δειγματικές μονάδες από την Πρώτη Σοδειά, η οποία συνέχιζε να ευημερεί στο υγρό κομμάτι του Κήπου. Τις μετέτρεψε ώστε να μπορούν να ζουν και να αναπτύσσονται στην αεριώδη περιοχή. Πρώτα τις προσάρμοσε ώστε να λαμβάνουν τροφή από τη Δεύτερη Σοδειά, στην οποία επέτρεψε να αναπτύσσεται γι’ αυτόν ακριβώς το σκοπό. Μ’ αυτό τον τρόπο δημιουργήθηκαν τα πρώτα Κινούμενα, η Τρίτη Σοδειά. Τα Κινούμενα τρέφονταν από τη Δεύτερη Σοδειά, τερματίζοντας έτσι τον κύκλο ζωής της και παράγοντας χαμηλής ποιότητας Λους. Όταν κάποιο από τα τεράστια Κινούμενα ολοκλήρωνε το δικό του κύκλο ζωής, επιπλέον Λους παραγόταν. Η ποσότητα ήταν τεράστια, αλλά το δονητικό μοντέλο του παραγόμενου Λους είχε μεγάλα περιθώρια βελτίωσης.

Ήταν από σύμπτωση που ο Κάποιος ανακάλυψε τον Πρωταρχικό Καταλύτη σε σχέση με την παραγωγή Λους. Τα γιγάντια και αργοκίνητα Κινούμενα είχαν διάρκεια ζωής δυσανάλογα μεγάλη για την ποσότητα τροφής που κατανάλωναν. Η ανάπτυξη και ο κύκλος ζωής τους ήταν τέτοιας διάρκειας, που σύντομα τα Κινούμενα αποδεκάτισαν τη Δεύτερη Σοδειά. Όλος ο Κήπος θα έχανε την ισορροπία του και θα έπαυε η παραγωγή Λους. Τόσο η Δεύτερη όσο και η Τρίτη Σοδειά ήταν στα πρόθυρα της εξαφάνισης.

Όσο η Δεύτερη Σοδειά λιγόστευε, τόσο η ανάγκη των Κινούμενων για ενέργεια οξυνόταν. Συχνά δύο Κινούμενα επεδίωκαν να καταναλώσουν την ίδια μονάδα Δεύτερης Σοδειάς. Αυτό γεννούσε Σύγκρουση, η οποία οδηγούσε σε φυσική πάλη δύο ή περισσότερα από τα άχαρα Κινούμενα.

Ο Κάποιος παρατηρούσε αυτούς τους τσακωμούς, στην αρχή απορροφημένος από το πρόβλημα, και εν συνεχεία με μεγάλο ενδιαφέρον. Όταν συνέβαιναν συγκρούσεις, τα Κινούμενα απέδιδαν Λους! Όχι σε αμελητέες, αλλά σε μεγάλες και χρησιμοποιήσιμες ποσότητες, και μάλιστα πολύ μεγαλύτερης καθαρότητας.

Χωρίς χρονοτριβή έβαλε τη θεωρία σ’ εφαρμογή. Αφαίρεσε ακόμη μία μονάδα της Πρώτης Σοδειάς από την υγρή περιοχή του Κήπου και την επανασχεδίασε για το αεριώδες περιβάλλον – αλλά με μια σημαντική αλλαγή. Το νέο Κινούμενο θα ήταν κάπως μικρότερο, αλλά θα χρειαζόταν να τρέφεται με άλλα Κινούμενα. Αυτό θα έλυνε το πρόβλημα του υπερπληθυσμού των Κινούμενων, και την ίδια στιγμή θα δημιουργούσε ικανοποιητικές ποσότητες χρησιμοποιήσιμου Λους στη διάρκεια κάθε σύγκρουσης-πάλης, συν κάτι έξτρα κάθε φορά που ένα Κινούμενου του νέου είδους τερμάτιζε τη ζωή του άλλου. Ο Κάποιος θα ήταν σε θέση να μεταφέρει στο Κάπου ικανοποιητικές ποσότητες αρκετά καθαρού Λους.

Έτσι προέκυψε ο Κανόνας του Πρωταρχικού Καταλύτη. Η σύγκρουση μεταξύ μονάδων άνθρακα-οξυγόνου παράγει σταθερές ποσότητες Λους. Ήταν τόσο απλό.

Ικανοποιημένος που είχε βρει τη φόρμουλα, ο Κάποιος έφτιαξε την Τέταρτη Σοδειά. Γνώριζε τώρα ότι τα Κινούμενα της Τρίτης Σοδειάς ήταν υπερβολικά μεγάλα και με πολύ μεγάλη διάρκεια ζωής για να είναι τελικά χρήσιμα. Αν πολλαπλασιάζονταν σε μεγάλα νούμερα, όλος ο Κήπος θα έπρεπε να επεκταθεί και να μεγαλώσει. Δεν υπήρχε αρκετός χώρος για την καλλιέργεια τόσο μεγάλων μονάδων ούτε ανάλογες φυλλώδεις μονάδες της Δεύτερης Σοδειάς για να τις υποστηρίξουν. Επίσης, όπως σωστά σκέφθηκε, η αυξημένη κινητικότητα και ταχύτητα θα αύξανε τον παράγοντα Σύγκρουση, με αποτέλεσμα μεγαλύτερη παραγωγή Λους.

Με μια μόνο κίνηση, ο Κάποιος έβαλε τέρμα στη ζωή όλων των άχρηστων Κινούμενων της Τρίτης Σοδειάς. Επιστρέφοντας στις μονάδες της Πρώτης Σοδειάς στην υγρή περιοχή, τις τροποποίησε και τις επέκτεινε σε μια πληθώρα σχημάτων και μεγεθών, δίνοντάς τους σύνθετες πολυκυτταρικές δομές υψηλής κινητικότητας. Τις σχεδίασε με βάση ένα μοντέλο που θα παρείχε ισορροπία. Υπήρχαν εκείνες που κατανάλωναν μονάδες κύκλου του άνθρακα, του τύπου της Δεύτερης Σοδειάς (βασικά ακίνητες) ως πηγή ενέργειας. Και υπήρχαν και άλλες, με πολύ μεγάλη κινητικότητα, που για να καλύψουν τις ανάγκες τους για ενέργεια κατανάλωναν άλλες κινούμενες μονάδες της Τροποποιημένης Πρώτης Σοδειάς.

Το ολοκληρωμένο κύκλωμα λειτουργούσε πολύ ικανοποιητικά. Στο υγρό περιβάλλον ευδοκιμούσε η τροποποιημένη ακίνητη Δεύτερη Σοδειά. Μικρά, πολύ δραστήρια Κινούμενα που ανέπνεαν νερό λάμβαναν θρέψη, «έτρωγαν» την τροποποιημένη Δεύτερη Σοδειά. Μεγαλύτερα ή / και άλλα δραστήρια Κινούμενα κατανάλωναν για ενέργεια τους μικρότερους «φυτοφάγους». Όταν κάποιο Κινούμενο γινόταν πολύ μεγάλο και αργό, ήταν εύκολος στόχος για τα μικρότερα Κινούμενα, που επιτίθονταν σε αδηφάγα νούμερα. Τα χημικά υπολείμματα από την πρόσληψη τροφής κατακάθονταν στον πάτο του υγρού μέσου, προσφέροντας έτσι νέα θρέψη για τα Στατικά (Τροποποιημένη Δεύτερη Σοδειά), ολοκληρώνοντας τον κύκλο. Το αποτέλεσμα ήταν μια σταθερή ροή Λους – από τον τερματισμό της ζωής των Στατικών, από την έντονη πάλη των Κινούμενων για να μην καταλήξουν τροφή, και τελικά από τον αιφνίδιο τερματισμό της ζωής των εν λόγω Κινούμενων ως το αναπόφευκτο αποτέλεσμα της πάλης.

Σε ένα άλλο τμήμα του Κήπου του –στην αεριώδη περιοχή με τη στέρεη βάση χημικών ενώσεων– ο Κάποιος εφάρμοσε τις ίδιες τεχνικές με ακόμη πιο προχωρημένες βελτιώσεις. Πρόσθεσε πολλές ποικιλίες Στατικών (η αρχική Δεύτερη Σοδειά) για να παράσχει επαρκή και ποικίλη τροφή για τα νέα Κινούμενα που σκόπευε να δημιουργήσει. Όπως και στην άλλη περιοχή του Κήπου, έφτιαξε τα Κινούμενα σε μια ισορροπία δύο τύπων, εκείνα που κατανάλωναν και λάμβαναν ενέργεια από τα Στατικά της Δεύτερης Σοδειάς κι εκείνα που χρειάζονταν άλλα Κινούμενα για να συντηρηθούν. Δημιούργησε στην κυριολεξία χιλιάδες πρωτότυπα είδη, μικρά και μεγάλα -αν και κανένα τόσο μεγάλο όσο τα Κινούμενα της Τρίτης Σοδειάς- και ιδιοφυώς έδωσε στο καθένα κάποια χαρακτηριστικά που ευνοούσαν τη σύγκρουση: Μέγεθος, άπιαστη ταχύτητα, παραπλανητική ή / και προστατευτική επένδυση και χρώμα, όργανα αντίληψης και ανίχνευσης κίνησης και σωματιδίων, καθώς και ιδιαίτερες, μεγαλύτερης σκληρότητας προεξοχές, για τραυματισμό, άρπαγμα ή ξέσκισμα του αντιπάλου στη διάρκεια σύγκρουσης. Αυτά τα τελευταία εξυπηρετούσαν θαυμάσια στο να εντείνονται και να παρατείνονται οι περίοδοι σύγκρουσης, με αποτέλεσμα την αυξημένη απελευθέρωση Λους.

Στο πλαίσιο του πειραματισμού, ο Κάποιος σχεδίασε και δημιούργησε μια μορφή Κινούμενων που ήταν αδύναμοι και αναποτελεσματικοί σε σύγκριση με τα άλλα Κινούμενα της Τέταρτης Σοδειάς. Ωστόσο, αυτά τα πειραματικά Κινούμενα είχαν δύο ιδιαίτερα πλεονεκτήματα. Μπορούσαν να καταναλώνουν και να λαμβάνουν ενέργεια και από τα Στατικά και από τα άλλα Κινούμενα. Δεύτερον, ο Κάποιος πρόσθεσε σ’ αυτά ένα Κομμάτι του Εαυτού του –καθώς καμιά άλλη πηγή αυτής της Ουσίας δεν είναι γνωστή ή διαθέσιμη– για να ενεργεί ως έντονη, υπέρτατη ώθηση για κίνηση. Σύμφωνα με τον Κανόνα της Έλξης, ο Κάποιος γνώριζε ότι αυτή η προσθήκη θα δημιουργούσε σ’ αυτό το συγκεκριμένο είδος Κινούμενων μια ακατάπαυστη κινητικότητα. Πάντα θα προσπαθούσε να ικανοποιήσει την έλξη που γεννούσε αυτό το μικρό κομματάκι Του, καθώς θα γύρευε να ενωθεί με το άπειρο Όλον. Έτσι, η ώθηση για ικανοποίηση των ενεργειακών απαιτήσεων μέσω της λήψης τροφής δε θα ήταν η μόνη κινητήριος δύναμη. Και το σημαντικότερο, οι ανάγκες και οι παρορμήσεις που δημιουργούσε το Κομμάτι του Κάποιου δε θα μπορούσαν να ικανοποιηθούν πουθενά στον Κήπο. Έτσι, η ανάγκη για κίνηση θα ήταν ακατάπαυστη, και η σύγκρουση ανάμεσα σ’ αυτή την ανάγκη και στην ανάγκη για λήψη ενέργειας θα ήταν συνεχής – καθιστώντας τον πιθανόν μια συνεχή πηγή υψηλής ποιότητας Λους, αν επιβίωνε.

Η Τέταρτη Σοδειά ξεπέρασε όλες τις προσδοκίες του Κάποιου. Κατέστη εμφανές ότι μια σταθερή και χρήσιμη ποσότητα Λους παραγόταν τώρα στον Κήπο. Η ισορροπία της «Ζωής» λειτουργούσε τέλεια, με τον Παράγοντα Σύγκρουση να παράγει τεράστιες ποσότητες Λους, συμπληρωματικά των σταθερών ποσοτήτων που παράγονταν από το συνεχή τερματισμό της ζωής όλων των τύπων Κινούμενων και Στατικών. Για να διαχειριστεί την παραγωγή, ο Κάποιος εγκατέστησε Ειδικούς Συλλέκτες να βοηθήσουν με τη συγκομιδή. Εγκατέστησε επίσης Διαύλους για να μεταφέρει το ακατέργαστο Λους από τον Κήπο στο Κάπου. Το Κάπου δεν εξαρτιόταν πια στην «άγρια μορφή» ως την κύρια πηγή Λους. Ο Κήπος του Κάποιου έδωσε ένα τέλος σ’ αυτό.

Με την επιτυχία του Κήπου και την παραγωγή Λους μέσω καλλιέργειας, και Άλλοι άρχισαν να σχεδιάζουν και να κατασκευάζουν τους δικούς τους Κήπους. Αυτό ήταν σε συμφωνία με το Νόμο Προσφοράς και Ζήτησης (το Κενό είναι μια ασταθής κατάσταση), καθώς οι ποσότητες Λους από τον Κήπο του Κάποιου κάλυπταν μόνο εν μέρει τις ανάγκες του Κάπου. Μάλιστα, Συλλέκτες για λογαριασμό Άλλων έμπαιναν στον Κήπο του Κάποιου, για να εκμεταλλευτούν τις μικροποσότητες Λους που οι Συλλέκτες του Κάποιου παρέβλεπαν ή αγνοούσαν.

Ο Κάποιος, έχοντας ολοκληρώσει την εργασία του, επέστρεψε στο Κάπου και ασχολήθηκε με άλλα θέματα. Η παραγωγή Λους παρέμεινε σε σταθερό επίπεδο υπό την επίβλεψη των Συλλεκτών. Οι μοναδικές τροποποιήσεις γίνονταν με εντολή του ίδιου του Κάποιου. Με οδηγίες από τον Κάποιο, οι Συλλέκτες κατά περιόδους θέριζαν τμήματα της Τέταρτης Σοδειάς. Αυτό γινόταν για να εξασφαλιστεί η επάρκεια των χημικών, της ακτινοβολίας και των λοιπών θρεπτικών ουσιών για τις νεότερες, επερχόμενες μονάδες. Ένας δευτερεύων σκοπός ήταν η περιστασιακή συλλογή επιπλέον ποσοτήτων Λους, που δημιουργούνταν από έναν τέτοιο θερισμό. 


Για τη συγκομιδή, οι Συλλέκτες προκαλούσαν θύελλες στροβιλισμού και αναταραχής τόσο στο αεριώδες περίβλημα όσο και στους πιο συμπαγείς χημικούς σχηματισμούς που αποτελούσαν τη βάση του Κήπου. Οι προκαλούμενες αναταράξεις είχαν ως αποτέλεσμα τον τερματισμό της ζωής μεγάλου πλήθους μονάδων της Τέταρτης Σοδειάς, καθώς συνθλίβονταν κάτω από την κινούμενη βάση ή πνίγονταν από τα κύματα της φουρτουνιασμένης υγρής περιοχής του Κήπου. (Λόγω ιδιαιτερότητας στο σχεδιασμό, οι μονάδες της Τέταρτης Σοδειάς δεν μπορούν να διατηρήσουν τον κύκλο οξυγόνου-άνθρακα όταν περιβάλλονται από το υγρό στοιχείο.)

Αυτό το μοντέλο «Ζωής» στον Κήπο θα μπορούσε να είχε συνεχίσει απαράλλακτο στους αιώνες, αν δεν παρενέβαινε η αντίληψη και διερευνητική δραστηριότητα του Κάποιου. Πότε πότε, μελετούσε δείγματα Λους από τον Κήπο του. Δεν υπήρχε κάποιο κίνητρο για να το κάνει αυτό, εκτός από το γεγονός ότι ο Κάποιος ίσως συνέχισε από μακριά να ενδιαφέρεται για το έργο του. Σε μια συγκεκριμένη ανάλυση ενός δείγματος Λους, ο Κάποιος είχε εξετάσει ως συνήθως τις ποσότητες και ήταν έτοιμος να το επιστρέψει στη Δεξαμενή, όταν αντιλήφθηκε μια Διαφορά. Ήταν αμυδρή, αλλά υπήρχε.

Αυτό του κέντρισε αμέσως το ενδιαφέρον, κι έριξε άλλη μια ματιά. Πλεγμένο με το πιο κοινό Λους υπήρχε ένα λεπτό τμήμα καθαρισμένου και απεσταγμένου Λους. Αυτό ήταν αδύνατον. Καθαρισμένο και απεσταγμένο Λους προέκυπτε μόνο όταν το «άγριο» Λους είχε περάσει από επεξεργασία πολλές φορές. Το Λους από τον Κήπο του Κάποιου απαιτούσε την ίδια κατεργασία προτού χρησιμοποιηθεί.

Κι όμως, ήταν τόσο εξευγενισμένο, που δε γινόταν να ενωθεί ξανά με την ακατέργαστη ουσία. Ο Κάποιος επανέλαβε τις μετρήσεις του, και το αποτέλεσμα ήταν και πάλι θετικό. Υπήρχε ένας παράγοντας στον Κήπο του τον οποίο δε γνώριζε.

Ο Κάποιος αναχώρησε άμεσα από το Κάπου και επέστρεψε στον Κήπο του. Εξωτερικά, όλα έμοιαζαν ίδια. Οι αεριώδεις περιοχές με τη συμπαγή βάση στον Κήπο ήταν ένα ατέλειωτο πράσινο χαλί από την ευημερούσα Δεύτερη Σοδειά. Η Τροποποιημένη Πρώτη Σοδειά στην υγρή περιοχή ήταν σε τέλεια συμφωνία με το Νόμο Δράσης-Αντίδρασης (μέρος του Νόμου Αιτίας και Αποτελέσματος). Ο Κάποιος αντιλήφθηκε χωρίς καθυστέρηση ότι η Διαφορά –η πηγή απεσταγμένου Λους- δε βρισκόταν ούτε στην Πρώτη ούτε στη Δεύτερη Σοδειά. 

Βρήκε την πρώτη στιγμιαία εκπομπή απεσταγμένου Λους σε μια από τις μονάδες της Τέταρτης Σοδειάς (η οποία είχε σύντομα φιλτραριστεί μέσα απ’ όλα τα φυτά της Δεύτερης Σοδειάς). Η εκπομπή συνέβη στη διάρκεια της ασυνήθιστης δράσης αυτής της μονάδας, καθώς επιδόθηκε σε μια πάλη μέχρι θανάτου με μια άλλη μονάδα της Τέταρτης Σοδειάς. Αυτή η δράση από μόνη της δε θα δημιουργούσε απεσταγμένο Λους, απ’ όσο γνώριζε ο Κάποιος, κι έτσι ερεύνησε βαθύτερα για την πηγή.

Εκείνη τη στιγμή ήταν που ανακάλυψε τη Διαφορά. Η μονάδα της Τέταρτης Σοδειάς δεν πάλευε για κάποιο κομμάτι τροφής προερχόμενο από μια ασθενέστερη μονάδα της Τέταρτης Σοδειάς ούτε για κάποιο νόστιμο βλαστάρι της Δεύτερης Σοδειάς – ούτε επίσης για να αποφύγει το θάνατο και το καταβρόχθισμα από την άλλη μονάδα της Τέταρτης Σοδειάς με την οποία συγκρουόταν.

Ήταν σε Σύγκρουση για να προστατέψει και να σώσει από το θάνατο τρεις δικές του μικρές μονάδες, οι οποίες περίμεναν για την έκβαση της μάχης, κουλουριασμένες κάτω μια μεγάλη μονάδα της Δεύτερης Σοδειάς. Δεν υπήρχε αμφιβολία γι’ αυτό. Αυτή η ενέργεια παρήγαγε εκπομπές απεσταγμένου Λους.

Με αυτή την ένδειξη, ο Κάποιος εξέτασε τις ενέργειες και άλλων μονάδων της Τέταρτης Σοδειάς στον Κήπο. Διαπίστωσε παρόμοιες εκπομπές Λους όταν άλλες μονάδες της Τέταρτης Σοδειάς έκαναν το ίδιο για να προστατέψουν τα «μικρά» τους. Και πάλι, όμως, η εξήγηση δεν ήταν ικανοποιητική. Το σύνολο των εκπεμπομένων ποσοτήτων απεσταγμένου Λους από όλες αυτές τις ενέργειες δεν ήταν ούτε το μισό από την ποσότητα που είχε βρει στο δείγμα από τη Δεξαμενή. Ήταν προφανές ότι υπήρχε και κάποιος άλλος παράγοντας.

Συστηματικά, πλανήθηκε πάνω από τον Κήπο, επεκτείνοντας την αντίληψή του σε όλες τις περιοχές. Σχεδόν αμέσως βρήκε την πηγή. Μια εκπομπή υψηλής ποιότητας απεσταγμένου Λους ερχόταν από ένα συγκεκριμένο τμήμα του Κήπου. Έφτασε βιαστικά στο σημείο.

Κι εκεί το βρήκε – μια πειραματική μονάδα της Τροποποιημένης Τέταρτης Σοδειάς, μια από εκείνες που περιείχαν ένα Κομμάτι του Ίδιου στο μοντέλο λειτουργίας τους. Στεκόταν μόνη κάτω από το φυλλώδες επάνω μέρος μιας μεγάλης μονάδας της Δεύτερης Σοδειάς. Δεν «πεινούσε». Δεν ήταν σε Σύγκρουση με μια άλλη μονάδα της Τέταρτης Σοδειάς. Δεν έκανε κάτι για να προστατέψει τα «μικρά» της. Γιατί λοιπόν εξέπεμπε απεσταγμένο Λους σε τόσο μεγάλη ποσότητα;

Ο Κάποιος πλησίασε περισσότερο. Η αντίληψή του εισχώρησε στη μονάδα της Τροποποιημένης Τέταρτης Σοδειάς και τότε κατάλαβε. Η μονάδα αισθανόταν μοναξιά! Αυτό το γεγονός παρήγαγε απεσταγμένο Λους.

Καθώς ο Κάποιος έκανε πίσω, πρόσεξε και κάτι άλλο ασυνήθιστο. Η μονάδα της Τροποποιημένης Τέταρτης Σοδειάς είχε ξαφνικά αντιληφθεί την Παρουσία Του. Είχε καταρρεύσει στη συμπαγή βάση του Κήπου και τιναζόταν από περίεργους σπασμούς. Καθαρό υγρό έβγαινε από τα δύο ανοίγματα αντίληψης της ακτινοβολίας. Τώρα η εκπομπή απεσταγμένου Λους ήταν ακόμη πιο έντονη.

Απ’ αυτή την ανακάλυψη, ο Κάποιος διατύπωσε τη διάσημη πλέον φόρμουλα για την παραγωγή απεσταγμένου Λους, η οποία εφαρμόζεται στην Κήπο σήμερα.

Το αποτέλεσμα της ιστορίας είναι γνωστό. Ο Κάποιος περιέλαβε στη φόρμουλά του τη θεμελιώδη αρχή: ". . . Η δημιουργία καθαρού, απεσταγμένου Λους επιτυγχάνεται από μονάδες της Τροποποιημένης Τέταρτης Σοδειάς (Τύπος 4Τ) μέσω της αίσθησης του ανεκπλήρωτου, αλλά μόνο εάν αυτό το μοντέλο εκφράζεται σε ένα δονητικό επίπεδο πάνω από τους αισθητηριακούς περιορισμούς του περιβάλλοντος. Όσο μεγαλύτερη είναι η ένταση του ως άνω μοντέλου, τόσο μεγαλύτερη η απόδοση απεσταγμένου Λους. . . ."

Για να θέσει τη φόρμουλα σε εφαρμογή, ο Κάποιος σχεδίασε λεπτές αλλαγές στον Κήπο του, όλες τους γνωστές σε κάθε ιστορικό. Ο διαχωρισμός όλων των μονάδων της Σοδειάς σε Μισά (για να γεννιέται το αίσθημα της μοναξιάς καθώς επεδίωκαν να επανενωθούν) και η προτροπή για κυριαρχία των μονάδων Τύπου 4Τ είναι δύο από τις πιο αξιοσημείωτες καινοτομίες.

Όπως φαίνεται τώρα, ο Κήπος είναι ένα συναρπαστικό θέαμα αποτελεσματικότητας. Εδώ και πολύ καιρό, πλέον, οι Συλλέκτες έχουν γίνει Δεξιοτέχνες στην Τέχνη παραγωγής απεσταγμένου Λους. 

Οι μονάδες του Τύπου 4Τ κυριαρχούν και έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρο τον Κήπο, με εξαίρεση τα βαθύτερα μέρη του υγρού μέσου. Αυτές είναι οι κυριότεροι παραγωγοί απεσταγμένου Λους.

Μέσα από την εμπειρία, οι Συλλέκτες ανέπτυξαν και εξέλιξαν μια ολόκληρη τεχνολογία με συμπληρωματικά εργαλεία για συγκομιδή Λους από τις μονάδες Τύπου 4Τ. Τα πιο συνήθη έχουν ονομαστεί αγάπη, φιλία, οικογένεια, απληστία, μίσος, πόνος, ενοχή, ασθένεια, περηφάνια, φιλοδοξία, κυριότητα, κατοχή, θυσία – και σε μεγαλύτερη κλίμακα, έθνη, τοπικισμός, πόλεμοι, πείνα, θρησκεία, μηχανές, ελευθερία, βιομηχανία, εμπόριο, για να αναφέρουμε μερικές. Η παραγωγή Λους είναι μεγαλύτερη από ποτέ…


Far Journeys (Chapter 12) 
by Robert Monroe

Κυριακή, 4 Ιανουαρίου 2015


THE TRUE STORY OF “CREATION”?

The following excerpt is from the book Far Journeys by Robert Monroe. In one of his many out-of- body experiences, the author received the following information in the form of “thought text”. As we know, spiritual and “metaphysical” information, by various sources, abounds. What is it that made me publish this text under such a fancy title? The main reason lies in its plausibility. It is probably the most rational explanation of the “Creation” that I have ever read.

Is this the true story of Creation? Could be. But for sure it is not all of it. Something is missing, as with any other such known story. We know based on our information. We know what we know, but we have no idea of what we do not know. This is the principal problem with Truth. We look for it in the information we have and insist to find it there…

But I will not keep you any longer from the incredible text that follows. It may have no effect on you or it may irreversibly remove you from your comfort zone.

Someone, Somewhere (or both, in millions, or uncountable) requires likes, needs, values, collects, drinks, eats, or uses as a drug (sic) a substance ident Loosh. (Electricity, oil, oxygen, gold, wheat, water, land, old coins uranium.) This is a rare substance in Somewhere, and those who possess Loosh find it vital for whatever it is used for.
Faced with this question of Supply and Demand (a universal law of Somewhere), Someone decided to produce it artificially, so to speak rather than search for it in its "natural" form. He decided to build a Garden and grow Loosh. In the natural state, Loosh was found to originate from a series of vibrational actions in the carbon-oxygen cycle and the residue was Loosh in varying degrees of purity. It occurred only during such action, and secondarily during the reactive process. Prospectors from Somewhere ranged far and wide in search of Loosh sources and new discoveries were hailed with much enthusiasm and reward.

So it was that Someone and his Garden changed all this. Far off, in a remote area, he set to work on his experiment. First, he created a proper environment for the carbon-oxygen cycle, where it would flourish. He created a Balance with much care, so that proper radiation and other nourishment would be in continuous supply.

He then tried his First Crop, which actually did produce Loosh, but only in small quantities and of comparatively low grade, not significant enough to take back to the heart of Somewhere. The problem was two­fold. The life period was too short and the crop units themselves were too minute. This brought about limits in quality and quantity, as the crop had no time to generate Loosh in such close tolerances. Moreover, the Loosh could be harvested only at the moment of termination of the life span, not one moment before.

His Second Crop was no better, if as good. He changed the environ­ment to another part of the Garden, where the density was gaseous rather than liquid and the higher-density chemicals formed a solid base and thus were still available. He planted numberless units in many varieties in a new form, with a great increase in size, some many thousands of times larger and more complex than the simple unicellular First Crop. He reversed the carbon-oxygen cycle. Yet all had a basic uniformity. Like the first Crop, they would reseed at regular intervals and terminate their life spans automatically. To avoid the uneven distribution of chemicals and radiation which had been prevalent in the First Crop, he immobilized the Second Crop. Each was designed to stay principally in its own section of the Garden. To this end, each was given firm tendrils which burrowed deep in the more dense chemical matter. Attached to this was a stem or trunk which helped elevate the upper portion upward for its share of needed radiation. The upper portion, broad, thin, and somewhat fragile, was designed as a transducer of carbon-oxygen compounds to and from the crop unit. As an added thought, brilliant color radiators accompanied by small particle generators were mounted on each unit, usually near the top and symmetrically centered.

He set up circulating patterns in the gaseous envelope around the crop, principally to aid in the reseeding process. Later, he discovered that the same turbulent effect served as a means of harvesting the Loosh. If the turbulence were violent enough, the Crop would be blown down, the life span terminated, and the Loosh would discharge. This was especially use­ful when an immediate Loosh supply was desired at a particular point rather than at Harvest Time.

Despite all of this, the Second Crop was most unsatisfactory. While it was true that a much greater quantity was attained, the unrefined Loosh produced was of such low grade that it was scarcely worth the effort. In addition, the growth period was now too long and no increase in quality resulted. Some vital element was missing.

Someone hovered over his Garden for a long period in study before he attempted the Third Crop. It was indeed a challenge. True, he was par­tially successful. He had grown Loosh. Yet the product of his efforts fell far short of the wild, uncultivated variety.

It was inevitable that he perceived the answer. The Third Crop was living proof of this Truth. The original carbon-oxygen cycle must be in­cluded. Mobility must be restored. Both factors had shown great promise in high-grade Loosh production. If size could be added to this, much could be accomplished.

With this plan in the forefront, Someone removed various sample units from the First Crop, which was still thriving in the liquid portion of the Garden. He modified them to exist and grow in the gaseous area. He adapted them first to take nourishment from the Second Crop, which he permitted to abound for this very purpose. Thus it was that the first of the Mobiles, the Third Crop, came into being. The Mobiles took nourish­ment from the Second Crop, thus ending its life span and producing low-grade Loosh. When each huge Mobile terminated its own life span, addi­tional Loosh was produced. The quantity was massive, but the frequency pattern of the Loosh residue still left much to be desired.

It was by accident that Someone came upon the Prime Catalyst as regards Loosh production. The monstrous and slow-moving Mobiles had a life span far out of proportion to their nourishment input. The growth and life-termination process was of such length that soon the Mobiles would all but decimate the Second Crop. The entire Garden would be out of balance, and there would be no Loosh production whatsoever. Both the Second and Third Crop faced extinction.

As the Second Crop grew scarce, energy needs of the Mobiles became acute. Often two Mobiles would seek to ingest the identical Second Crop unit. This created Conflict, which resulted in physical struggle among two or more of the ungainly Mobiles.

Someone observed these struggles, at first bemused with the problem, then with great interest. As the struggles ensued, the Mobiles were ema­nating Loosh! Not in fractional amounts, but in sizable, usable quantities and of a much higher purity.

He quickly put the theory to the test. He removed another unit of First Crop from the liquid Garden area, redesigned it for the gaseous environ­ment but with one significant change. The new Mobile would be some­what smaller, but would require the ingestion of other Mobiles for nour­ishment. This would solve the problem of overpopulation of Mobiles, and at the same time would create good quantities of usable Loosh during each conflict-struggle, plus a bonus if the new class of Mobile terminated the life span of the other. Someone would be able to transmit to Somewhere practical amounts of reasonably pure Loosh.

Thus it was that the Rule of the Prime Catalyst came into being. Conflict among carbon-oxygen cycle units brings forth consistent emana­tions of Loosh. It was as simple as that.

Satisfied that he had found the formula, Someone prepared the Fourth Crop. He knew now that the Third Crop Mobiles were too large and too long in life span to be ultimately practical. If grown in large numbers, the entire Garden would have to be expanded and enlarged. There was not space enough to grow such massive single units and the proportionate leafy Second Crops to support them. Also, he reasoned correctly that more rapid and increased mobility would expand the Conflict factor, with a resultant higher Loosh output.

In one single motion, Someone terminated the life spans of all the lumbering Third Crop Mobiles. Going back to the First Crop in the liquid area, he modified and expanded them into a multitude of shapes and sizes, gave them complex multicellular structures of high mobility. He designed into them a pattern of balance. There were those that ingested a Second Crop type of carbon-cycle unit (basically immobile) as an energy source. There were others, very highly mobile, who required for energy the ingestion of other mobile Modified First Crop units.

The completed circuit operated quite satisfactorily. The stationary Sec­ond Crop modification in the liquid environment flourished. Small, highly active liquid-breathing Mobiles took nourishment, "ate" the Second Crop modification. Larger and/or other active Mobiles consumed for energy the smaller "plant eaters." When any Mobile grew too large and slow, it became an easy target for the smaller Mobiles, who attacked in voracious numbers. The chemical residue from these ingestive actions settled to the bottom of the liquid medium and so provided new nourishment for the Stationaries (Modified Second Crop), completing the circuit. The result was a steady flow of Loosh from the life-span termination of the Station­aries, from the intense conflict among the Mobiles to avoid ingestion, and finally from the sudden termination of the life spans of such Mobiles as the inevitable product of such conflicts.

Turning to another portion of his Garden the gaseous area with a dense-compound base Someone applied the same techniques with even more advanced improvements. He added many varieties of Stationaries (original Second Crop) to provide sufficient and diverse nourishment for the new Mobiles he was to create. As in the other Garden area, he made such Mobiles into a balance of two species, those who ingested and drew energy from the Second Crop Stationaries, and those who required other Mobiles for sustenance. He created them in literally thousands of original types, small, large yet none so large as the Third Crop Mobiles and ingeniously gave each some appurtenance for conflict. These took the form of mass, elusive speed, deceptive and/or protective coating and color radiation, wave-action and particle perceptors and detectors, and unique higher-density protuberances for gouging, grasping, and rending during conflict. All of the latter served neatly to add to and prolong the conflict periods, with the resultant increase in Loosh emanation.

As a side experiment, Someone designed and created one form of Mo­bile that was weak and ineffective by the standards of the other Mobiles in the Fourth Crop. Yet this experimental Mobile had two distinct advan­tages. It had the ability to ingest and take energy from both the Station-aries and other Mobiles. Second, Someone pulled forth a Piece of Himself no other source of such Substance being known or available to act as an intensive, ultimate trigger to mobility. Following the Rule of Attrac­tion, Someone knew that such infusion would create in this particular Mobile species an unceasing mobility. Always, it would seek to satisfy the attraction this tiny mote of Himself engendered as it sought reunion with the infinite Whole. Thus the drive for satisfaction of energy requirements through ingestion would not be the only motivating force. More impor­tant, the needs and compulsions created by the Piece of Someone could not be satiated throughout the Garden. Thus the need for mobility would be ever-present and the conflict between this need and that of energy replacement would be constant possibly a continuous high-order Loosh emanator if it survived.

The Fourth Crop exceeded all of Someone's expectations. It became apparent that a consistent, useful flow of Loosh was being produced in the Garden. The balance of "life" operated perfectly, with the Conflict Factor producing immense amounts of Loosh and a steady supplement brought into being by the constant life-span terminations from all types of Mobiles and Stationaries. To handle the output, Someone set up Special Collectors to aid in the harvest. He set up Channels to convey the raw Loosh from his Garden to Somewhere. No longer did Somewhere depend principally upon the "wild state" as the principal source of Loosh. The Garden of Someone had ended that. With the success of the Garden and the production of Loosh by culti­vated means, Others began to design and build their Gardens. This was in accordance with the Law of Supply and Demand (Vacuum is an unstable condition), as the amounts of Loosh from Someone's Garden only par­tially met the requirements of Somewhere. Collectors on behalf of the Others actually entered the Garden of Someone to take advantage of those small emanations of Loosh overlooked or ignored by the Collectors of Someone.

Someone, his work completed, returned to Somewhere and occupied himself with other matters. Loosh production stayed at a constant level under the supervision of the Collectors. The only alterations were ordered by Someone himself. Under instructions from Someone, the Collectors periodically harvested segments of the Fourth Crop. This was done to ensure adequate chemicals, radiation, and other nourishment for the younger, oncoming units. A secondary purpose was to provide occasional extra amounts of Loosh created by such harvesting. To reap such harvest, the Collectors generated storms of turbulence and turmoil in both the gaseous envelope and the more solid chemical forma­tions that were the base of the Garden itself. Such upheavals had the effect of terminating life spans of multitudes of the Fourth Crop as they were crushed under the rolling base formation or smothered under waves from the agitated liquid area of the Garden. (By peculiarity of design, Fourth Crop units could not maintain their carbon-oxygen cycle sur­rounded by the liquid medium.)

The Garden pattern of "Life" might have gone on thus throughout eternity had it not been for the perception and inquisitiveness of Some­one. On occasion, he would study samples of Loosh from his Garden. There was no motive in doing so, other than the fact that Someone may have held a remote continuing interest in his project. On a particular analysis of a Loosh sample, Someone had casually ex­amined the emanations and was about to return it to the Reservoir when he became aware of a Difference. It was very slight, but there it was. His interest centered immediately, he looked again. Woven delicately in with the more common Loosh emanations was a slender fragment of purified and distilled Loosh. This was an impossibility. Purified and dis­tilled Loosh resulted only after the "wild state" Loosh had been processed many times. The Loosh from the Garden of Someone required the same treatment before it could be used.

Yet here it was so finely graded in its refined radiations that it could or would not return into compound with the raw substance. Someone reaf­firmed his tests, and the result still was positive. There was a factor in his Garden of which he was unaware.

Quickly, Someone left Somewhere and returned to his Garden. Out­wardly, all seemed the same. The solid-base gaseous areas of the Garden were an endless carpet of green reflection from the thriving Second Crop. The Modified First Crop in the liquid area was in perfect accord with the Action-Reaction Law (a Division of Cause and Effect). Someone per­ceived without delay that the Difference the source of distilled Loosh lay neither with the First nor with the Second Crop.

He found his first momentary touch of distilled Loosh emanation in one of the units of the Fourth Crop (which by then had filtered throughout the plantings of the Second Crop). The flash came during the unusual action of this unit as it entered into a life-terminating struggle with an­other Fourth Crop unit. This alone would not create distilled Loosh, Someone knew, and he probed deeper for the source.

It was at that moment he discovered the Difference. The Fourth Crop unit was not struggling in Conflict over an ingestible remnant of a weaker Fourth Crop unit or a tasty frond from a nearby Second Crop stem or to avoid termination of life and ingestion by the other conflicting Fourth Crop unit.

It was in Conflict to protect and save from life termination three of its own newly generated species huddled under a large Second Crop unit waiting for the outcome. There was no doubt about it. This was the action that produced the flashes of distilled Loosh. With this clue, Someone examined the actions of other Fourth Crop units in the Garden. He found similar flashes when other Fourth Crop units took the same action in defense of their "young." Still, there was an inconsistency. The sum of all such flashes of distilled Loosh emanation from all such actions by the current Fourth Crop units would not amount to half of the total he had found in the sample from the Reservoir. It was obvious that another factor was present. 

Systematically, he hovered over the Garden, extending his perception to all areas. Almost immediately, he found the source. High-order distilled Loosh radiation was originating from one particular section of the Garden. Quickly, he hurried to the spot. There it was an experimental Modified Fourth Crop unit, one of those that contained a Piece of Himself in its functional pattern. It was standing alone under the leafy upper portion of a large Second Crop unit. It was not "hungry." It was not in Conflict with another Fourth Crop unit. It was not acting in defense of its "young." Then why did it emanate distilled Loosh in such great quantity? Someone moved closer. His perception entered into the Modified Fourth Crop unit and then he knew. The unit was lonely! It was this effect that produced distilled Loosh.

As Someone drew back, he noted another unusual inconsistency. The Modified Fourth Crop unit suddenly had become aware of His Presence. It had collapsed and was jerking in strange convulsions on the solid-base formation. Clear liquid was being expelled from the two radiation-perceiv­ing orifices. With this, the distilled Loosh emitted became even more pronounced.

It was from this that Someone propounded his now famous DLP For­mula, which is in effect in the Garden at this time. The balance of the story is well known. Someone included the funda­mental in his formula: "... The creation of pure, distilled Loosh is brought forth in Type 4M units by the action of unfulfillment, but only if such pattern is enacted at a vibratory level above the sensory bounds of the environment. The greater the intensity of said pattern, the greater the output of Loosh distillate. . . ."

To put the formula into effect, Someone designed subtle changes in his Garden, all of them familiar to every historian. The splitting of all Crop units into Halves (to engender loneliness as they sought to
reunite) and the encouragement of dominance of the Type 4M unit are but two of the most noteworthy innovations. As it appears now, the Garden is a fascinating spectacle of efficiency. The Collectors have long since become Masters at the Art of the DLP Formula. Type 4M units dominate and have spread through the entire Garden, with the exception of the deeper portions of the liquid medium. These are the principal producers of Loosh distillate.

From experience, the Collectors have evolved an entire technology with complementary tools for the harvesting of Loosh from the Type 4M units. The most common have been named love, friendship, family, greed, hate, pain, guilt, disease, pride, ambition, ownership, possession, sacrifice and on a larger scale, nations, provincialism, wars, famine, religion, machines, freedom, industry, trade, to list a few. Loosh production is higher than ever before . . .

Σάββατο, 31 Μαΐου 2014


Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΝΟΣ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

Κάποτε, σ' ένα μέρος του σύμπαντος όχι πολύ μακριά από το γαλαξία μας, υπήρχε μια συστάδα πλανητοειδών, την οποία οι κάτοικοί τους ονόμαζαν Ρέτρις Κούλιαν - Αιωρούμενα Νησιά.

Τους πλανητοειδείς περιέβαλε ένα ρευστό ηλεκτρομαγνητικό πεδίο, στο οποίο όφειλαν και τη συνοχή τους. Η ρευστότητα ήταν η κυρίαρχη κατάσταση της ύλης, και θα μπορούσε να πει κανείς, χωρίς να σφάλλει, πως οι πλανητοειδείς ήταν ρευστοί. Έδαφος και αέρας ήταν ρευστά. Κι όμως, τα λαμπρά οικοδομήματα –κάποια από τα οποία αιωρούνταν σε διάφορες αποστάσεις μεταξύ των πλανητοειδών– είχαν μια ανεξήγητη στερεότητα.

Κάποτε, στους Ρέτρις Κούλιαν κατοικούσαν πλάσματα θαυμαστά. Το σώμα τους ήταν λευκό και διάφανο σχεδόν, και τη νύχτα έλαμπε στο χρώμα της ιδιαίτερης συχνότητας καθενός. Αν είχαν ταυτότητες –που δεν είχαν–, στη θέση του δαχτυλικού αποτυπώματος θα αναφερόταν η ιδιαίτερη συχνότητά τους.

Κάποτε, οι νύχτες ήταν μαγευτικές στους Ρέτρις Κούλιαν. Το στοιχείο που τους περιέβαλε λαμπύριζε κι αυτό, σαν νεραϊδόσκονη που πλανιόταν παντού. Τις ώρες αυτές επέλεγαν οι Ζεντ –όπως ονομάζονταν οι κάτοικοι των Ρέτρις Κούλιαν–, για να αποσυρθούν για λίγο από το σύμπαν, με μια διαδικασία που στη Γη είναι γνωστή ως ύπνος. Τις ώρες εκείνες της νυχτερινής μαγείας ήταν η στιγμή για την Αποσύνδεση, στη διάρκεια της οποίας επέστρεφε ο καθένας στο δικό του Σύμπαν, έξω από το Χώρο και το Χρόνο.

Κι ύστερα άρχισαν οι επισκέψεις από επιστήμονες της διαπλανητικής Ομοσπονδίας Αζάρκτ, που ήθελαν να μάθουν το μυστικό της ρευστής μαγνητικής ενέργειας. Η ενέργεια αυτή λειτουργούσε ως ένα θαυμαστό τηλεπικοινωνιακό δίκτυο, χωρίς χρήση συσκευών, ενώ τροφοδοτούσε με ενέργεια κάθε μέρος των πλανητοειδών. Αλλά το πιο εντυπωσιακό ήταν ότι επέτρεπε στους κατοίκους να πετούν ή να διανύουν αποστάσεις στιγμιαία.

Στους Ρέτρις Κούλιαν δεν υπήρχαν επιστήμονες. Δεν είχε νόημα, διότι ήταν ελεύθεροι πλανήτες – από τους λίγους που είχαν απομείνει μετά το τέλος του Μαγικού Κύκλου. Κανείς δεν τους είχε στερήσει τη Γνώση, και δεν υπήρχε λόγος να την αναζητούν. Το ρευστό μαγνητικό πεδίο το είχαν δημιουργήσει μόνοι τους. Με προθυμία άρχισαν να εξηγούν στους επιστήμονες επισκέπτες πώς ρευστοποίησαν τον αιθέρα σε νοητικό επίπεδο, όμως οι τελευταίοι δεν προέρχονταν από ελεύθερους πλανήτες. Δεν είχαν τη Γνώση, ή μάλλον την είχαν ξεχάσει, ή, για να είμαστε απόλυτα ακριβείς, είχαν πειστεί πως δεν την είχαν, κι έτσι είχαν επινοήσει γνώση, πολλή γνώση, γραμμένη σε πάρα πολλά βιβλία. Και η «γνώση» αυτή ήταν, κατά κάποιον τρόπο, το φίλτρο μέσα από το οποίο περνούσαν τα πάντα. Και δεν τα κατάφεραν να διδαχτούν από τους Ζεντ.

Όταν επέστρεψαν, ανακοίνωσαν στους ηγέτες της Ομοσπονδίας Αζάρκτ ότι οι Ζεντ δεν τους αποκάλυψαν τίποτα και πως προσπάθησαν να τους παραπλανήσουν με αντιεπιστημονικές και ανεφάρμοστες ιδέες. Οι ηγέτες όμως ήταν αποφασισμένοι να πάρουν αυτό που ήθελαν έστω και δια της βίας, και σύντομα επιχείρησαν να εισβάλλουν στους Ρέτρις Κούλιαν.

Όμως μια έκπληξη περίμενε τον εχθρικό πολεμικό στόλο. Κάθε προσπάθεια να επιτεθούν απέβη μάταιη. Ούτε σφαίρες ούτε λέιζερ ούτε πύραυλοι κατάφερναν να φτάσουν στο στόχο τους, παρά μόνο εξαϋλώνονταν αφήνοντας πολύχρωμα κύματα να αιωρούνται στο πέρασμά τους. Οι εισβολείς έφυγαν άπραγοι και βαθιά προβληματισμένοι. Η τεχνολογία τους δεν μπορούσε να αγγίξει τους Ζεντ.

Αιώνες πέρασαν, και οι νοητικές επιστήμες γνώρισαν μεγάλη ανάπτυξη στην Ομοσπονδία του Αζάρκτ. Τότε ήταν που εντοπίστηκε και η Αχίλλειος πτέρνα των Ζεντ, το πιο δυνατό και ταυτόχρονα το μόνο τρωτό σημείο κάθε πνευματικού όντος: Η ελεύθερη βούληση.

Η ελεύθερη βούληση των Ζεντ ήταν το στοιχείο που είχε εμποδίσει τους κατακτητές στο παρελθόν, αλλά και το στοιχείο που θα τους άνοιγε το δρόμο, αν πετύχαιναν να τη χειραγωγήσουν. Ο μόνος τρόπος να υποδουλωθούν οι Ζεντ ήταν να το επιτρέψουν.

Αυτή ήταν η Απάντηση στο μέγα μυστήριο... 

Έτσι, μια μεγάλη επιχείρηση οργανώθηκε και πάλι για να κάμψει την αντίσταση των αήττητων Ζεντ. Δε βασιζόταν στην ανοιχτή επίθεση, μα στην παραπλάνηση. Η συγκατάθεση των Ζεντ ήταν απαραίτητη, και για να καταφέρουν οι εχθρικοί πληθυσμοί να την αποσπάσουν κατέστρωσαν ένα λεπτομερές σχέδιο, που ενσωμάτωνε αριστοτεχνικά όλες τις τεχνικές που είχαν αναπτύξει για το χειρισμό της ελεύθερης βούλησης.

Το πρώτο βήμα της ατζέντας τους ήταν η Εμπιστοσύνη. Χρησιμοποιώντας την τότε νέα (και σήμερα παλαιά) τεχνική του Δούρειου Ίππου, διείσδυσαν στον πληθυσμό των Ζεντ στέλνοντας αυτή τη φορά πλήρωμα από τον πλανήτη Κέι. Οι Ζεντ διατηρούσαν στο μακρινό παρελθόν καλές σχέσεις με τη γαλαζόμορφη αυτή φυλή. Δε γνώριζαν ότι, στο μεταξύ, οι κάτοικοι του Κέι είχαν αναγκαστεί να συνάψουν συμμαχία με την Ομοσπονδία Αζάρκτ για να αντιμετωπίσουν εξωτερικούς εχθρούς.

Το δεύτερο βήμα της ατζέντας ήταν η παρουσίαση ενός Ανώτερου Σκοπού.

Το πλήρωμα από τον πλανήτη Κέι εμφανίστηκε ως Γαλαξιακή Ομάδα Διάσωσης. Μίλησαν στους Ζεντ για τη μεγάλη συμφορά στον Νιρμπάλ, έναν κατοικημένο πλανήτη που πέθαινε επειδή καταστρεφόταν η ατμόσφαιρά του. Τους ενημέρωσαν ότι ο μόνος τρόπος να κρατηθεί στη ζωή ήταν το χαλάζιο, ένα στοιχείο που βρισκόταν σε αφθονία στο υπέδαφος των Ρέτρις Κούλιαν. Το μόνο που χρειαζόταν λοιπόν για να σώσουν τα εκατομμύρια ψυχές που αργοπέθαιναν στον Νιρμπάλ ήταν να συγκεντρώσουν μεγάλες ποσότητες χαλαζίου. Η Ομάδα Διάσωσης θα αναλάμβανε τη μεταφορά του με τα διαστημόπλοιά της.

Οι Ζεντ τσίμπησαν το δόλωμα, εξάλλου όλα τα στοιχεία που τους έδειχναν οι επισκέπτες ήταν απόλυτα αληθοφανή. Και όχι απλώς αληθοφανή. Ήταν –σχεδόν– αληθινά. Όταν στόχος είναι η παραπλάνηση, το στοιχείο της Αλήθειας είναι απαραίτητο σε μεγάλες δόσεις. Και όπως είδαμε, οι απεσταλμένοι έκαναν τέλεια τη δουλειά τους... Έφεραν τους Ζεντ σε επαφή με τον Νιρμπάλ. Διαπίστωσαν και μόνοι τους το πρόβλημα.

Μόνο που δε γνώριζαν –και δεν υποψιάστηκαν– ότι το χαλάζιο δεν ήταν η λύση. Το χαλάζιο ήταν ολότελα άχρηστο για τον πλανήτη Νιρμπάλ, όμως ήταν το μόνο στοιχείο που υπήρχε σε αφθονία στους Ρέτρις Κούλιαν και, επιπλέον, η εξόρυξή του στις «απαιτούμενες ποσότητες» ήταν ένα τεράστιο έργο, που θα δημιουργούσε τις κατάλληλες προϋποθέσεις για την εξέλιξη του σχεδίου υποδούλωσης.

Μετά απ’ αυτό, είχε έρθει πια η στιγμή να εφαρμόσουν το τρίτο –και πιο φαρμακερό– βήμα της ατζέντας τους: Την υποβάθμιση του ατόμου. Οι «ανώτεροι σκοποί» είναι το τέλειο όχημα για τη μείωση της ατομικής συνείδησης. Καταφέρνουν να αντιστρέψουν πειστικά την εξίσωση ισχυρό άτομο = ισχυρό σύνολο σε ασθενές άτομο = ισχυρό σύνολο. 

Έτσι, οι Ζεντ έμαθαν να εργάζονται ομαδικά, να έχουν αρχηγούς και να ακολουθούν εντολές. Το στοιχείο της συμμόρφωσης σύντομα κατέλαβε κυρίαρχη θέση στις ομάδες εργασίας, μέχρι που όλα άρχισαν να γίνονται παράλογα με έναν «φυσιολογικό» τρόπο, όπως ακριβώς και στη Γη. Επειδή συμμόρφωση είναι να παραχωρείς την ελεύθερη βούλησή σου με την «ελεύθερη» βούλησή σου. Η βούληση, είτε ελεύθερη είτε «ελεύθερη» είναι το ισχυρότερο όπλο. Στην πρώτη περίπτωση στα χέρια του κατόχου της, ενώ στη δεύτερη στα χέρια του χειραγωγού.

Το έργο της εξόρυξης διαρκούσε χρόνια. Στην αρχή, υπήρχε τακτική επικοινωνία με τον Νιρμπάλ –στην πραγματικότητα με ένα στημένο σκηνικό σε άλλο πλανήτη– απ’ όπου έρχονταν «τα καλά νέα για τη βελτίωση της κατάστασης», εμψυχώνοντας τους Ζεντ να συνεχίζουν το μάταιο έργο τους. Μα και αυτά τα ψεύτικα καλά νέα σιγά σιγά αραίωναν, χρωματίζοντας όλο και πιο σπάνια το γκρίζο τοπίο μιας ατέρμονης ρουτίνας. Μετά από πέντε περίπου γενιές, οι Ζεντ άρχισαν να ξεχνούν πώς ζούσαν οι πρόγονοί τους. Τα παιδιά γεννιόντουσαν μέσα σε καθεστώς δουλείας, την οποία όμως ποτέ δεν υποψιάζονταν γι’ αυτό που ήταν. Οι ομάδες εργασίας εξελίχθηκαν σε τυπικές γήινες κοινωνίες, με κυβερνήσεις, αναγκαστική εργασία και υποχρεωτική εκπαίδευση, σαρώνοντας κάθε τομέα της ζωής των Ζεντ.

Η αποστολή από την Ομοσπονδία Αζάρκτ, από την άλλη, απέτυχε παταγωδώς να διαλευκάνει το μυστήριο του ρευστού μαγνητικού πεδίου. Κάθε έρευνα απέβη άκαρπη, και τελικά συγκεντρώθηκαν τόσο στη χειραγώγηση των Ζεντ, που η υποδούλωσή τους έγινε αυτοσκοπός. Φρόντιζαν με θρησκευτική ευλάβεια να εφαρμόζουν κάθε τεχνική ελέγχου, παίζοντας άριστα το ρόλο των εξουσιαστών, χωρίς νόημα, σ' ένα θέατρο χωρίς θεατές.

Με τα χρόνια, δημιουργήθηκε μια κοινωνία τέρας. Μα οι Ζεντ δεν το έβλεπαν, δεν τους ενοχλούσε. Και όταν τους ενοχλούσε, διαπίστωναν ότι δεν μπορούσαν να αντιπαλέψουν κάτι τόσο μεγαλύτερο από τους ίδιους. Έτσι, διαμαρτύρονταν μόνο, δίνοντας ακόμη περισσότερη δύναμη στην κοινωνία που απεχθάνονταν και μειώνοντας περισσότερο τη δική τους. Επειδή είχαν πιστέψει ότι η κοινωνία ήταν η μόνη αιτία. Κι επειδή είχαν πιστέψει ότι για να αλλάξουν τα πράγματα έπρεπε πρώτα να νικήσουν αυτό το τέρας – ένας στόχος ακατόρθωτος. Η διαμαρτυρία και η μεμψιμοιρία δεν απέχουν στ’ αλήθεια πολύ από την απάθεια.

Μερικές χιλιάδες χρόνια μετά, οι Ζεντ χρησιμοποιούσαν πλέον ένα μικρό ποσοστό του εγκεφάλου τους, ενώ έχασαν σε μεγάλο βαθμό τις τηλεπαθητικές και τηλεκινητικές τους ικανότητες. Το χειρότερο απ’ όλα, έχασαν την ορθή κρίση τους.

Οι αρχικοί υποδουλωτές τους έφυγαν κάποια στιγμή, όταν ανατράπηκε η ηγεσία στην Ομοσπονδία Αζάρκτ, όμως οι Ζεντ δεν ήταν πια οι ίδιοι. Εύκολα έπεσαν στα δίχτυα άλλων εισβολέων, χειρότερων αυτή τη φορά, που «βελτίωσαν» τις μεθόδους των προκατόχων τους με εξελιγμένα τεχνολογικά μέσα.

Και ο υπέροχος κόσμος που κάποτε υπήρξε εκεί χάθηκε στη σκόνη του χρόνου.

Τώρα πια οι Ζεντ δε ζουν – δουλεύουν μόνο. Τις νύχτες το σώμα τους λάμπει σε μια μόνο συχνότητα – εκείνη που εκπέμπει το Σύστημα Κεντρικού Ελέγχου. Όλοι δείχνουν ίδιοι και στ’ αλήθεια πιστεύουν –αν πιστεύουν κάτι πια– ότι αυτός είναι ο σωστός τρόπος να δείχνουν. Όταν έρθει η ώρα να ξεκουράσουν το σώμα τους, δεν αποσυνδέονται –είναι μονίμως συνδεδεμένοι.

Κι όμως, μέσα στα άβουλα κορμιά των Ζεντ, που μηχανικά ακολουθούν τις εντολές των κατακτητών τους, ποτέ δεν έπαψε να κατοικεί μια λάμψη, και αν κάποιος μπορεί να βλέπει πίσω από τις σκιές, σίγουρα θα τη δει.

Πότε και με ποιον τρόπο η λάμψη αυτή θα Γνωρίσει και πάλι τον Εαυτό της κανείς δεν το ξέρει... Μα είναι αναπόφευκτο πως κάποτε θα συμβεί. Κάποτε, κάποιος Ζεντ θα παραδοθεί στην έλξη του δικού του σύμπαντος και θα αποσυνδεθεί. Και θα ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση. Η αλλαγή δε θα έρθει γρήγορα, ίσως χρειαστούν χιλιάδες χρόνια ακόμη για να συνειδητοποιήσουν τι είναι η αποσύνδεση και τι σημαίνει να είναι συνδεδεμένοι. Για πολύ καιρό, εκείνοι που θα έχουν αφυπνιστεί θα απελπίζονται με την αδυναμία τους να αφυπνίσουν τους υπόλοιπους, βιώνοντας μια βασανιστική μοναξιά ή ακόμη και διωγμούς. Το βέβαιο είναι πως θα δώσουν το δικό τους αγώνα, σ’ αυτό το μέρος του σύμπαντος που το παιχνίδι ξέφυγε από τον έλεγχο. Και θα τα καταφέρουν.

Μέχρι να έρθει εκείνη η ώρα, όμως, οι Ζεντ κινούνται σ’ ένα πηχτό πνευματικό σκοτάδι, και με το βλέμμα κενό εκτελούν τις εντολές των κατακτητών τους. Το ρευστό μαγνητικό πεδίο χάθηκε προ πολλού, επειδή κανείς δε γνωρίζει πια πώς να το δημιουργεί. Από τους επτά Ρέτρις Κούλιαν απέμεινε μόνο ένας ερημωμένος πλανήτης από πέτρα και άμμο, τσακισμένος σε αρκετά σημεία από τους μικρότερους πλανητοειδείς που προσέκρουσαν επάνω του. Οι τελευταίοι κατακτητές μετέφεραν τους Ζεντ σε εκατοντάδες σταθμούς ανά το γαλαξία, όπου τους έχουν τοποθετήσει να εργάζονται για τις ανίερες επιχειρήσεις τους.

Είναι άραγε αυτή η μοίρα των πλανητών και των ελεύθερων όντων; Και αν πράγματι αυτή είναι η μοίρα τους, ποιος το αποφάσισε; Αν θυμάστε, τίποτε δεν μπορούσε να συμβεί στους Ζεντ, μέχρι τη στιγμή που με την «ελεύθερη» βούλησή τους υπέγραψαν το συμφωνητικό της υποδούλωσής τους.

Τρίτη, 27 Μαΐου 2014


ΦΩΣ ΚΑΙ ΣΚΙΕΣ

Υπάρχει γύρω μας ένας κόσμος ύλης που είναι πολύ εμφανής, κι έτσι τείνουμε να ξεχνάμε τη γενεσιουργό αιτία του – το πνεύμα. Είναι αστείο που πολλοί άνθρωποι αρνούνται την ύπαρξή του. Είμαι σίγουρη ότι κι αυτοί οι άνθρωποι θα αναγνώριζαν πως ο κόσμος μας δημιουργείται από ιδέες, αν καθόντουσαν λίγο να το σκεφτούν. Εξάλλου, δεν αρνούνται τις ιδεολογίες. Κάποιες φορές τις υποστηρίζουν φανατικά. Και περιμένουν από αυτές να αλλάξουν τον κόσμο που ζουν, επομένως στο βάθος γνωρίζουν πολύ καλά ότι ο άυλος κόσμος του πνεύματος δημιουργεί τον υλικό.

Είναι ένα θέατρο σκιών η ζωή μας. Όλοι γνωρίζουμε αόριστα πως κάποιοι «κινούν τα νήματα», όμως ο ρόλος αυτός μάς φαίνεται ότι ανήκει πάντα σε κάποιους άλλους και ποτέ σ’ εμάς.

Γιατί έχουμε αυτή την εντύπωση; Επειδή ασχολούμαστε με τις σκιές. Κάποιοι απλώς τις παρακολουθούν, άλλοι τις μελετούν και τις αναλύουν. Πολλοί τις σχολιάζουν. Κάποιοι είναι έμπειροι και καταξιωμένοι κριτικοί σκιών.

Το γεγονός παραμένει, ωστόσο, πως η εικόνα καθηλώνει. Το βλέμμα δεν μπορεί καν να αντισταθεί με ευκολία μπροστά σε μια ανοιχτή τηλεόραση, πώς θα μπορούσε να περιπλανιέται ελεύθερο μέσα στον πολυσύνθετο κόσμο που βιώνουμε;

Εκείνοι που «κινούν τα νήματα», από την άλλη πλευρά, κάνουν ό,τι μπορούν για να μας κρατήσουν στο δικό τους έργο. «Κοίτα, κοίτα!» κραυγάζουν σιωπηλά πίσω από την κουρτίνα. «Βλέπεις πόσο ενοχλητική είναι αυτή εκεί η σκιά; Σου καταστρέφει τη ζωή, πρέπει να την πολεμήσεις!» Ή: «Τι κάνεις εκεί; Μελετάς για πνευματικά θέματα, ενώ θα έπρεπε να δουλεύεις και να κάνεις κάτι χρήσιμο;;»

Μα και πόσοι επιστήμονες δεν προσπαθούν να μας πείσουν πως μόνο οι σκιές υπάρχουν! «Είσαι τα γονίδιά σου και οι νευρώνες σου και όλος αυτός ο πολύπλοκος μηχανισμός που λέγεται σώμα. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από τον κόσμο των σκιών. Όλα δημιουργούνται από τον εγκέφαλό σου, που τον δημιούργησε ένα σύμπαν που δημιουργήθηκε μόνο του. Σκάσε, λοιπόν, και μην ασχολείσαι περισσότερο, επειδή εμείς, οι επιστήμονες, που ξέρουμε πολύ καλύτερα από σένα, έχουμε αποδείξει ότι είσαι σκιά!»

Κι έτσι παίζουμε το παιχνίδι των σκιών. Στρέφουμε τις γροθιές μας εναντίον τους, στην προσπάθεια να τους καταφέρουμε κάποιο χτύπημα.

Μάταιο, φυσικά. Όσο οι σκιές είναι ο στόχος, το αποτέλεσμα θα είναι μόνο θυμός ή απογοήτευση.

Το έργο παίζεται πίσω από την κουρτίνα. Παίζεται με ιδέες, όχι με σκιές.

Αν το καταλάβουμε αυτό, ίσως πάψουμε να αγανακτούμε με το πολιτικό σκηνικό. Ίσως πάψουμε να σπαταλάμε άσκοπα την ενέργειά μας γρονθοκοπώντας μια επίπλαστη πραγματικότητα. Ίσως αναζητήσουμε –και ανακαλύψουμε- τη δύναμη μέσα μας.

Η σπίθα της αλλαγής θα γεννηθεί στο χώρο του Πνεύματος. Δε θα γεννηθεί μέσα στο όποιο κατεστημένο, επειδή οι σκιές δεν μπορούν να αλλάξουν τον εαυτό τους.

Μπορεί ως άτομα να μην έχουμε οικονομική ή πολιτική εξουσία, διαθέτουμε όμως ανεξάντλητες ποσότητες από το Φως που δημιουργεί τις σκιές. Απλώς είμαστε τόσο απορροφημένοι από το έργο που παρακολουθούμε, που ξεχνάμε να το χρησιμοποιήσουμε. Ή πιστεύουμε ότι μόνο οι ομάδες έχουν δύναμη.

Η ιστορία των ομάδων σ’ αυτό τον πλανήτη θα πρέπει να μας έχει διδάξει πια ότι η αναγέννηση θα έρθει από το Άτομο. Από ανθρώπους που αρνούνται να ενσωματωθούν στις σκιές. Από τον καθένα μας.

Οι ομάδες δοκιμάστηκαν επί χιλιετίες, και κατά κανόνα υπήρξαν το όχημα εξουσίας για λίγους (που παρέμειναν άτομα) εις βάρος των πολλών (που παραχώρησαν τη δική τους συνείδηση, τη δική τους γνώση, τη δική τους βούληση).

Η δύναμή μας είναι το πνεύμα μας. Είναι η ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να κρίνουμε και να βλέπουμε πέρα από τις σκιές. Είναι η έμφυτη αγάπη μας για την αλήθεια και τη δικαιοσύνη. Η ικανότητά μας να είμαστε και να ακτινοβολούμε Φως. Δε χρειάζεται να είμαστε πολλοί ή ενωμένοι.

Την αυτογνωσία την πετυχαίνεις μόνος.

Δε χρειάζεται να ανήκεις σε καμιά ομάδα για να κάνεις αυτό που σου υπαγορεύει η συνείδησή σου.

Δε χρειάζεσαι μια θρησκευτική οργάνωση για να προσφέρεις καλοσύνη, αγάπη και σεβασμό στο συνάνθρωπό σου.

Δε χρειάζεσαι έγκριση για να έχεις τη δική σου άποψη για τη ζωή.

Δε χρειάζεσαι τη συμφωνία ή την άδεια κανενός για να καλλιεργήσεις το πνεύμα σου και να γίνεις καλύτερος άνθρωπος.

Δε χρειάζεσαι οπαδούς για να λάμψεις.

Και τέλος, δεν είναι οι σκιές του έργου που θα σε κάνουν ευτυχισμένο. Ποτέ δεν ήταν και για κανέναν.

Εξάλλου, το έργο παίζεται πίσω από την κουρτίνα. Παίζεται με ιδέες, όχι με σκιές.

Τρίτη, 6 Μαΐου 2014


ΑΥΤΟΓΝΩΣΙΑ Ή «ΑΥΤΟΠΛΑΣΙΑ»;

Ίσως με ένα αίσθημα θριάμβου και περήφανης αυτογνωσίας κάποιες φορές να λέμε ότι δε μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων, παρά μόνο η εικόνα μας στα δικά μας μάτια.

Είναι όμως η εικόνα μας αυτό που βλέπουμε;

Πόσο καλά κρυμμένα είναι τα ψέματα που λέμε στον εαυτό μας για να δούμε αυτό που θέλουμε! Μπορεί μια ολόκληρη ζωή να βλέπουμε, εντελώς ανυποψίαστοι, ένα πλαστό πορτρέτο στον καθρέφτη.

Το ότι δε μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων είναι ένα σχετικά αθώο ψέμα μπροστά σ’ αυτά τα άλλα ψέματα, τα μεγάλα.

Τι πετυχαίνουν, όμως, αυτά τα ψέματα; Μας κάνουν να μοιάζουμε μ' αυτό που ΕΙΜΑΣΤΕ στ' αλήθεια! Να μοιάζουμε, όμως, όχι να είμαστε... Φτιάχνουμε ένα αντίγραφο του αυθεντικού έργου τέχνης, και προσπαθούμε να το φτιάξουμε όσο πιο πιστό μπορούμε. Η ουσία είναι ωστόσο πως δε θα επιζητούσαμε (εν γνώση ή "εν αγνοία μας") να είμαστε άριστοι, αν η βασική μας φύση δεν ήταν άριστη.

Προσπαθούμε λοιπόν να γίνουμε αυτό που είμαστε, επειδή το πρώτο και βασικό ψέμα είναι πως δεν είμαστε αυτό που είμαστε. Επειδή δεν καταφέρνουμε να φτάσουμε στην αλήθεια, την ανακατασκευάζουμε. Είναι σαν να προσπαθούμε να επαναφέρουμε τη φυσική μας ομορφιά βάζοντας κι άλλες στρώσεις μακιγιάζ πάνω στο μακιγιάζ. Η πράξη που χρειάζεται για να λυθεί το πρόβλημα δεν είναι η πρόσθεση, αλλά η αφαίρεση, και αν έγιναν τόσες προσθέσεις που έχουμε χάσει το λογαριασμό είναι επειδή, τελικά, το ένα ψέμα φέρνει το άλλο.

Όμως κάπου εκεί στο βάθος, πίσω από τα πλαστά πορτρέτα, κρύβεται το αυθεντικό πορτρέτο του εαυτού μας. Και είναι ανεκτίμητης αξίας.

(Συγχωρήστε μου τη χρήση του Α΄ πληθυντικού προσώπου, αν αδίκως σας ενέπλεξα).

Δευτέρα, 16 Σεπτεμβρίου 2013


ΜΙΑ ΑΣΥΝΗΘΙΣΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ

- Είχα ξεχάσει πόσο όμορφη είσαι.
- Ναι; Κι εσύ, όμως, δείχνεις θαυμάσια για την ηλικία σου...
- "Για την ηλικία μου..." Νομίζεις πως αυτό είναι παρηγοριά; Πώς μπορείς να συμβιβαστείς με τη φθορά, το δρόμο προς το θάνατο;
- Πίστευα ότι δε θα με ενοχλούσε το θέμα, αν μεγαλώνοντας κατάφερνα να δείχνω πολύ νεότερη.
- Ναι, το θυμάμαι... Τέλος πάντων, ας μην αναλώσουμε το λίγο χρόνο που έχουμε σε επιδερμικά θέματα. Αν και, τώρα που τελικά καταφέρνω να σου μιλήσω, δεν ξέρω τι να σου πω. 
- Εγώ θέλω να μάθω πώς τα πήγες. Τι έκανες με τη ζωή σου.
- Έκανα κάποιες επιλογές, που σήμερα θα τις χαρακτήριζα λάθος. Μα ίσως να ήταν επίσης λάθος αν δεν τις είχα κάνει.
- Θα μου πεις ποιες ήταν;
- Όχι, καλύτερα όχι. Ίσως να μην αποτελούσαν πια επιλογές, αν σου έλεγα.
- Δεν έχεις τίποτα να μου πεις, λοιπόν; Κάποιο μυστικό που θα με βοηθήσει να προχωρήσω γρηγορότερα; Κάτι θα έμαθες παραπάνω σ' όλα αυτά τα χρόνια.
- Μην αναζητάς έτοιμα μυστικά. Τα μυστικά έχουν κάτι να σου προσφέρουν όταν τα ανακαλύπτεις μόνη σου. Ψάξε, και θα τα βρεις. Αλλά μην αμελείς να ψάχνεις. Μην αφήνεις το ποτάμι του χρόνου να σε κοιμίζει με το βούισμά του. Μείνε ξύπνια.
- Γιατί κλαις;
- Σκέφτηκα για μια στιγμή ότι εγώ είμαι αυτό το γλυκό κορίτσι που έχω απέναντί μου, το γεμάτο όνειρα κι ελπίδες, το γεμάτο περιέργεια και πάθος ακόμη και για τις πιο ασήμαντες πτυχές της ζωής.
- Μα... είσαι.
- Ακριβώς... Ό,τι και αν σου πω, το γνωρίζεις ήδη. Και θα κάνεις ό,τι έκανα εγώ. Τη δική μου ζωή θα ζήσεις, κι ας είχες την ευκαιρία να μου μιλήσεις σήμερα. 
- Δε με νοιάζει. Όποια και αν είναι η ζωή σου, ανυπομονώ να τη ζήσω.
- Το ξέρω. Κι έπειτα, έχουμε ακόμη χρόνο για να τα αλλάξουμε όλα. Προλαβαίνουμε τα όνειρα τα μεγάλα, τα τρελά, τα άπιαστα. Μπορούμε να εξιχνιάσουμε τα μυστικά αυτού του σύμπαντος, πριν αλλάξουμε μορφή.
- Μου αρέσει όταν μιλάς έτσι.
- Ναι, αυτό είναι κάτι που πάντα θαύμαζα στον εαυτό μου.
- Δε νομίζω πως έχεις αλλάξει και τόσο τελικά.
- Πράγματι... Τι θα κάνεις τώρα;
- Θα πάω σπίτι να διαβάσω. Δίνω Φυσική αύριο. Πώς θα εξιχνιάσουμε τα μυστήρια του σύμπαντος, χωρίς γνώσεις φυσικής;
- Χαχαχα, δεν ξέρω αν η Φυσική θα βοηθήσει... αλλά κάν' το. Είναι μέρος της διαδρομής σου. Όλα έχουν το σκοπό και το νόημα που σκέφτηκες, που πίστεψες, που αποφάσισες.
- Θα σε δω αργότερα.
- Θα με δεις σίγουρα. Θα είμαι στον καθρέφτη σου σε 30 χρόνια.

Σάββατο, 14 Σεπτεμβρίου 2013

AN UNUSUAL CONTACT
- I had forgotten how beautiful you are.
- Really? Well, you too look great for your age...
- "For my age..." You think that's consoling? Is it possible to reconcile with decay, the road to death?
- I thought it would be okay, if I managed to look much younger as I grew older.
- Yes, I remember... Anyway, let's not waste our scanty time with superficial things. Nevertheless, now that I can finally speak with you, I have no idea what to tell you. 
- I want to know how it's been for you, how you managed with your life.
- I made some choices that I would evaluate as wrong today. But then, it could also be wrong had I not made them.
- Will you tell me?
- No, better not. If I did, they'd probably not be choices anymore.
- You have nothing to say, then? Some secret that will help me progress faster? You must have learned something more in all these years.
- Do not seek ready-made secrets. Secrets are of use when you discover them yourself. Seek and you will find them. But do not neglect seeking. Do not let the river of time put you to sleep with its buzzing. Stay alert.
- Why are you crying?
- For a moment, I thought that I'm this sweet girl standing in front of me, full of dreams and hopes, full of curiosity and passion for even the most trivial aspects of life.
- But... it is you.
- Exactly... Whatever I tell you, you already know. And you will do what I did. It is my life you are going to live, even though you had the chance to speak with me today. 
- I don't care. Whatever your life is, I look forward to living it.
- I know. Besides, we still have time to change everything. We can still catch up with these great, crazy, impossible dreams. We can discover the secrets of this universe before we change form.
- I like it when you talk this way.
- Yeah, this is something I always admired in myself.
- I don't think you've changed that much.
- Right... What are you going to do now?
- Going home to study. I have my Physics exam tomorrow. How are we going to unravel the mysteries of the universe without knowing Physics?
- I don't know if Physics is going to help... but go ahead. It is part of your path. Everything has the purpose and meaning that you conceived, believed or decided.
- See you later.
- I bet you'll see me.... I'll be in your mirror in 30 years.

Δημοφιλείς αναρτήσεις