Αναζήτηση - Search

Σάββατο, 23 Ιουλίου 2011

Τα τζίνι και τα παιχνίδια τους


ΤΑ ΤΖΙΝΙ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΟΥΣ 

Κάποτε, πολύ παλιά, στο σύμπαν κατοικούσαν μόνο τζίνι. Ελεύθερα, παντοδύναμα, έπαιζαν και διασκέδαζαν όλη μέρα, προσπαθώντας να παραβγούν το ένα το άλλο, κάνοντας πότε πότε σκανταλιές ή ζαβολιές, ακριβώς όπως τα παιδιά. Πέρα από το να τρέχουν πάνω κάτω στο σύμπαν, έπαιζαν με την ύλη και την ενέργεια κι έφτιαχναν διάφορα παιχνίδια. Ένα αγαπημένο παιχνίδι ήταν να φτιάχνουν δοχεία σε διάφορα σχήματα και με διάφορες ιδιότητες και δυνατότητες. 

Να σημειωθεί εδώ ότι το καλό δεν είχε τη σημερινή του έννοια. Καλό ήταν το ωραίο. Και ο θαυμασμός ήταν αυτό που τα τζίνι επιζητούσαν πάνω απ' όλα - ήταν το έπαθλο για το νικητή κάθε παιχνιδιού. Έτσι και το παιχνίδι με τα δοχεία ξεκίνησε πάνω σ' αυτή τη βάση -ποιος θα φτιάξει το πιο εντυπωσιακό δοχείο-, σύντομα όμως εξελίχθηκε διαφορετικά.

Όπως έπαιζαν με τα δοχεία, κάποια στιγμή διαπίστωσαν ότι ήταν πολύ διασκεδαστικό να μπαίνουν μέσα τους και να δοκιμάζουν νέες, ξεχωριστές εμπειρίες. Τα δοχεία που έφτιαχναν ήταν όλο και πιο περίτεχνα, με ειδικά εφέ και παράξενες δυνατότητες που μπορούσαν να βιώσουν. 

Το παιχνίδι αυτό πρόσφερε τόσες νέες δυνατότητες αλληλεπίδρασης, που κάποια στιγμή εκτιμήθηκε όσο κανένα άλλο. Και σύντομα δημιουργήθηκε το πρώτο ομαδικό παιχνίδι - πολλά τζίνι αποφάσισαν να παίξουν μαζί, με τα δοχεία τους, δοκιμάζοντας όλο και πιο πρωτόγνωρες εμπειρίες. Πόσα νέα πράγματα μπορούσαν τώρα να κάνουν! Ανακάλυψαν την οργάνωση, τις κοινωνίες, τις κυβερνήσεις. Δεν ήταν πια τόσο ελεύθερα όσο πριν, γιατί το ομαδικό παιχνίδι είχε υποχρεωτικά κάποιους κανόνες που έπρεπε να τηρούν, ήταν όμως διασκεδαστικό - στην αρχή τουλάχιστον... 

Τα δοχεία ήταν εύθραυστα, και τα τζίνι πίστεψαν με τον καιρό, όσο ταυτίζονταν με τα δοχεία τους, ότι και αυτά τα ίδια ήταν εύθραυστα και μπορούσαν να καταστραφούν. Άρχισαν να αισθάνονται φόβο. Και ο φόβος τούς έκανε σοβαρούς. Άρχισαν να χάνουν την παιδικότητά τους. Για πρώτη φορά, τα τζίνι μεγάλωναν. Πολλοί ακόμη κανόνες θεσπίστηκαν και η έννοια του καλού αναθεωρήθηκε, ώστε να σημαίνει οτιδήποτε βοηθά ή βελτιώνει την επιβίωση των δοχείων. Και πάνω σ' αυτή την επιβίωση οικοδόμησαν το ομαδικό παιχνίδι τους. 

Όμως τα ελεύθερα τζίνι έπαιζαν χωρίς κανόνες. Και όπως είχαν απεριόριστες δυνάμεις, άρχισαν να αποτελούν μεγάλη απειλή για τα τζίνι που ζούσαν σε δοχεία. Όταν θύμωναν -γιατί, όσο κι αν θέλουμε να πιστεύουμε το αντίθετο, τα ελεύθερα τζίνι δεν είναι η προσωποποίηση της καλοσύνης- δεν το είχαν σε τίποτε να κάνουν σκόνη έναν πλανήτη. Ή, για διασκέδαση και μόνο, να αλλάξουν δοχεία στα τζίνι ή να τα ταλαιπωρήσουν με άλλο τρόπο, προκαλώντας μεγάλη αναστάτωση. 

Η απόλυτη ελευθερία και η ατομικότητα ήταν πια μάστιγα για τα τζίνι που ζούσαν σε δοχείο. Έτσι, άλλαξαν και την έννοια της ελευθερίας, που τώρα σήμαινε τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν το δοχείο τους όπως ήθελαν. Και όπως ήταν φυσικό, δεν ένιωθαν ασφαλή με όλα αυτά τα ελεύθερα τζίνι που λυμαίνονταν τη ζωή τους. Άρχισαν λοιπόν να τους στήνουν παγίδες και να τα κλείνουν σε δοχεία. Δεν υπήρχε άλλος τρόπος να τα πειθαρχήσουν. Και το παιχνίδι κάποια στιγμή έγινε "να κλειστούν όλα τα τζίνι σε δοχεία". 

Το σκορ σύντομα άρχισε να ξεφεύγει υπέρ εκείνων που ζούσαν στα δοχεία, γιατί έπαιζαν ομαδικά, σε αντίθεση με τα ελεύθερα τζίνι που, αν και παντοδύναμα, ήταν μόνα τους και δεν είχαν αίσθηση οργάνωσης. Έτσι, τα ελεύθερα τζίνι έχασαν σ' αυτό το παιχνίδι. Μα η ήττα ήταν για όλους. Δεν μπορούσαν πια να ξεκάνουν αυτό που έκαναν. Δεν ήξεραν πώς να ελευθερώνονται από το δοχείο τους και να ανακτούν τις προηγούμενες δυνάμεις τους. 

Ευτυχώς κάποια τζίνι ποτέ δεν πιάστηκαν στην παγίδα, ενώ κάποια άλλα κατάφεραν τελικά να ελευθερωθούν. Κάτι όμως έχει αλλάξει πια για τα ελεύθερα τζίνι. Ποτέ δε θα είναι όπως πριν, γιατί τώρα έχουν την εμπειρία του παιχνιδιού. Γνώρισαν νέες έννοιες, όπως αυτές της ηθικής και της υπευθυνότητας. Έννοιες που όταν δεν περιορίζονται στην επιβίωση των δοχείων, μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την απελευθέρωση των τζίνι και τη δημιουργία ενός πολύ καλύτερου παιχνιδιού.

Παρασκευή, 22 Ιουλίου 2011

Genies and their Games



GENIES AND THEIR GAMES


Once upon a time, deep into the past, this universe was inhabited by genies. Free and powerful, they played and enjoyed themselves all the time, trying to surpass one another, getting into mischiefs from time to time, just like kids do. Apart from running up and down in the universe, they played with matter and energy, creating various toys. A favorite toy was a container that they created in various forms, with different qualities and capabilities.

We should note at this point that the meaning of "good" was not the same as today. Good meant aesthetic. And admiration was what genies sought the most - the prize for the winner of each game. Therefore, the container game started on this same basis -who will make the most impressive container -, but it soon evolved into something different.

As they played with their container toys, genies noticed at a certain point of time that it was fun to enter inside them and thus have new and different experiences. They made more and more intricate containers, with special effects and strange capabilities that they could now experience.

This game offered a whole new set of new possibilities to interact one with another, and at some point it was valued more than any other game. The first group game was soon established - many genies decided to play together, in their containers, experiencing things never known before. How many new things could they now do! They discovered organization, societies, governments. They were not as free as before, because group play involved abiding by certain rules, nevertheless it was fun - at least in the beginning...

The containers were fragile, and through the course of time, genies, identifying themselves with their containers, started to believe that they themselves were fragile and could be destroyed. They started to feel fear. And fear made them become serious. They begun to lose their insouciance and, for the first time, they were getting older. Many more rules were set in place and the concept of good was reviewed to mean "anything that assists or improves the survival of the containers". And they developed their group game around such survival.

But free genies were playing without any rules. And as their powers were unlimited, they started to be a great threat to the genies living in containers. When they got outraged - even though we don't like to believe it, free genies are not the personification of goodness - they could just smash a planet to pieces. Or, for sheer amusement, move genies from one container to another or harass them in other ways, inducing great upset.

Total freedom and individuality were now a plague for the genies living in containers. They developed a different meaning for freedom - "permission to use one's container according to one's own choice". And of course they did not feel safe with all the free genies around, who were messing with their lives. Therefore they started setting traps in order to enclose them in containers. There was no other way to make them behave. And somewhere along the line, the game became "enclose all genies in containers".

The score was soon in favor of those living in containers, as they were acting as a group, in contrast to the free genies, who, although powerful, were by themselves and had no sense of organization. Consequently, free genies lost in this game. But everyone lost in fact. They could not undo what they had done. They did not know how to free themselves from the containers and regain the powers they once had.

Fortunately, some genies were never caught in the trap, and some others managed to escape. But something has changed for the free genies. They will never be the same again, because now they have gained experience. They learned about new concepts, such as ethics and responsibility. And these concepts, if not limited to the survival of the containers, can be used for the liberation of genies and the creation of a much better game.

Πέμπτη, 14 Ιουλίου 2011

The Fools


THE FOOLS...

Κάποτε υπήρχε μια μοναδική αλήθεια, και η αλήθεια αυτή ήταν το Α, που ήταν και Ω μαζί. Τα όντα έπλητταν μόνο με το Α (που ήταν και Ω). Η ζωή τους δεν είχε νόημα. Σκέφτηκαν λοιπόν να κρύψουν το Α σε ένα μέρος που θα ήταν πάντα προσβάσιμο και να παραστήσουν ότι δεν το γνωρίζουν. 

Έτσι, άρχισαν να επινοούν νέες αλήθειες για να εξηγήσουν το καθετί. Έφτιαξαν το Β, το Γ, το Δ... Με τον καιρό ξέχασαν το Α σχεδόν τελείως. Oι νέες αλήθειες εξηγούσαν επιμέρους πράγματα, αλλά όχι όλα. Και δεν κρατούσαν για πολύ. Σύντομα το Ε είχε ξεπεραστεί από το Ζ κ.ο.κ. Και όλο απομακρύνονταν από το Α, μέσα από μια περίεργη, αλλά συναρπαστική διαδρομή. Η ζωή τους είχε αποκτήσει νόημα, μα έχοντας ξεχάσει την αλήθεια, δεν καταλάβαιναν ποιο ήταν το νόημα και το έψαχναν κι αυτό. 

Πέρασαν πολλοί αιώνες, και μέσα από την περίεργη διαδρομή τους τα όντα έφτασαν κάποια στιγμή πάλι στο Ω, που ήταν και Α μαζί. Η χαρά τους ήταν απερίγραπτη που ανακάλυψαν την απόλυτη αλήθεια, γιατί οι άλλες ενδιάμεσες αλήθειες δεν ήταν ποτέ ικανοποιητικές. Ήταν βέβαια ελκυστικές, αλλά είχαν πάντα μια θολούρα. Το Α ήταν ξεκάθαρο. Και δεν μπορούσε να ξεπεραστεί από καμία άλλη αλήθεια. 

Τώρα όμως το Α ήταν πολύ πιο πλούσιο από πριν. Περιείχε και όλα τα άλλα γράμματα μέχρι το Ω, αλλά όχι ως γνώση - μόνο ως εμπειρία. Και με αυτή την εμπειρία, τα όντα ξεκίνησαν να χαράξουν μια νέα, λαμπρότερη διαδρομή.

Τετάρτη, 13 Ιουλίου 2011

The Fools


THE FOOLS...
Once upon a time there was a single truth, and that truth was A and Zed at the same time. The beings were feeling bored only with Α (which was Zed at the same time). Their lives had no meaning. Therefore they had the idea to hide Α in a place where it would always be accessible, and then pretend ignorance over it. 


Thus, they started inventing new truths in order to explain everything. They made up B and C and D... As time went by, they forgot all about A. The new truths could explain certain things, but not all of them. And they didn't last long. Soon Ε had been surpassed by F etc. And the beings were getting farther and farther from A, through a bizarre but exciting course. Their lives had a meaning now, but having forgotten the truth, they did not understand what the meaning was and were looking for that, too. 


Many ages went by, and following their strange course the beings reached finally Zed, which was Α at the same time. They were happy beyond words to have discovered the ultimate truth, for the intermediate truths were never fully satisfactory. Such truths were of course appealing, but always blurry. A was crystal clear. And could not be surpassed by any other truth. 

But now A was so much richer than before. It contained all other letters up to Zed, but not as knowledge - only as experience. And with this experience at hand, the beings sett off for a new, glorious journey.

Δημοφιλείς αναρτήσεις